kuga-เสือบ้าYแห่งกรมป่าไม้เดียวกัน

 

 

 

งานกีฬาสีตรงกับวันเกิดอิบี้พอดี เฮ้ออออ เวลาอันแสนมีค่า โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ แทบไม่เหลือแย๊วววว (เวอร์อีกละ) แหะๆๆดังนั้นช้าไปหนึ่งวันคงไม่เป็นไรเนอะ เหอะๆๆ

ฟิคนี้ไม่มีแพร์ ไม่มีเรท ไม่มีเอส ไม่มีเอ็ม ตรงข้ามกับฟิคเรื่องอื่นๆของเสือมากมายค่ะ ฮ่ะๆๆยังไงก็เชิญอ่านได้เลยนะค ปลอดภัยไร้สารพิษ(?)ตกค้าง 555+

You are my important. [Happy Birth Ravi]

.......ตั้งแต่รู้ตัวว่ามีชีวิต....ก็ยืนอยู่ในฐานะว่าที่บุ๊คแมนแล้ว.....

......กายเนื้อที่ถูกส่งสอนให้ไร้หัวใจ.....แม้จะร่ำร้อง.....ให้ตน....มีสิทธิ์ที่จะผูกพันธ์กับใครสักคนหนึ่ง..

....บุ๊คแมน....ผู้บันทึกประวัติศาสตร์โลก....เป็นดั่งเช่นเครื่องพิมพ์หมึกบนหนังสือเท่านั้น

แค่ได้สัมผัสกับตัวหนังสือ......หากแต่ไม่อาจสัมผัสได้ถึงจิตใจและชีวิตของสิ่งที่ถูกถ่ายทอดเป็นตัวหนังสือ....

............เป็นบุคคลนี่น่าสงสารยิ่งนัก......เหล่าบุ๊คแมนเอ๋ย......

.
.

.

ดวงเนตรลืมขึ้นหลังจากการพักผ่อนที่แสนยาวนาน ลุกขึ้นบิดขี้เกียจแล้วย่างกรายไปยังหน้าต่างที่ปิดเพื่อกันมิให้ฝนซึ่งถูกพายุพัดพามา ในวันนี้ก็เป็นวันที่สามแล้ว...ที่พายุฝนยังไม่หยุดตก แถมยังจะรุนแรงเพิ่มขึ้นอีกด้วย คิดแล้วเจ้าของเรือนผมยุ่งเหยิงสีส้มประหลาดราวดวงตะวันก็หน้ามุ่ย เพราะอีกไม่กี่วันก็จะได้รับภารกิจใหม่อีก...

.....เขาไม่ชอบบรรยากาศอย่างฝนตกหรือหิมะตกหรอกนะ.....นั่นทั้งหนาวแล้วก็ไม่สบายกายด้วย....

นาฬิกาตีบอกเวลาเก้าโมงเช้าแล้ว ร่างโปร่งบิดขี้เกียจน้ำตาเล็ดอีกครั้ง แล้วเข้าห้องน้ำเพื่อทำกิจกรรมตามปกติ

โดยไม่ลืมที่จะมองปปฏิทินแบบฉีกซึ่งบ่งบอกว่านี่เป็นวันที่ 10 สิงหาคม ที่เขาเองก็แอบรอคอยเงียบๆ....

* * * * * * * * * * * * * * * *

หลังจากแต่งตัวด้วยชุดเอ็กโซซิสท์ตามปกติ ร่างโปร่งหาววอดๆพลางมองผู้คนที่เดินสวนทาง เกิดความเงียบเหงา เมื่อเห็นหน่วยค้นหาหลายคนกอดคอกัน พูดคุยกันด้วยความสนุกสนาน โดยที่เขานั้นไร้คนเคียงข้าง...เพื่อนพ้อง....
นึกแล้วก็คิดถึงเจ้าเด็กผมสีขาวที่เข้ามาประจำการได้ไม่นาน หญิงสาวผมแกละสีดำเป็นประกายที่รู้จักเป็นคนแรกสำหรับคนอายุรุ่นราวคราวเดียวในศาสนจักรแห่งนี้ แล้วก็ชายหนุ่มผมยาวสีนิลซึ่งเขาชอบที่จะกลั่นแกล้งเพราะอยากเห็นหน้าเหวอสักวัน แม้จะไม่มีวันได้เห็นก็ตาม

ในวันที่ได้ร่วมเดินทาง มีอะไรหลายๆอย่างเข้ามาในชีวิต รู้สึกผูกพันธ์ยากที่จะลบเลือน....

....คือเส้นใยบางๆที่มนุษย์เรียกว่า มิตรภาพ....

คำๆนั้นเขาเคยอ่านเจอแค่ในหนังสือ แต่ไม่เคยได้สัมผัสกับมันจริงๆ จนกระทั่งได้พบเจอพวกเขา.......

ราวี่คุง....รับอะไรดีจ๊ะ

เสียงถามออร์เดอร์ของพ่อครัวถึกที่จิตใจราวสาวน้อยวัยแรกรุ่นเอ่ยถาม ร่างโปร่งยิ้มแล้วสั่งเมนูสั้นๆ ก่อนจะนั่งบนโต๊ะเพื่อรออาหาร...

อ้าว?...ราวี่...นั่งคนเดียวเหรอครับ?

ร่างสูงโปร่งแอบหัวเราะในใจ ก็คนที่คิดถึงนั้นมายืนอยู่ตรงหน้าเป็นลูกหมาเปียกน้ำ...

เด็กหนุ่มผมสีหิมะที่ทั้งร่างกายเปียกน้ำฝนจนหยดน้ำหยดแหมะจากปลายเสื้อคลุมลงพื้นกระเบื้องโรงอาหาร ใบหน้าหวานที่ส่งรอยยิ้มอบอุ่นให้ ดูจะตรงกันข้ามกับสภาพเปียกปอนเช่นนี้

โหหห เปียกเป็นลูกหมาตกน้ำเลยนะนาย ฮ่ะๆๆไปอาบน้ำก่อนแล้วค่อยมากินข้าวน่า

ชายหนุ่มบอกด้วยความห่วงใย ก็แน่ล่ะ ถ้าไม่รีบอาบน้ำเดี๋ยวจะเป็นไข้ แล้วแบบนี้ใครจะดูแลล่ะ...

แต่ผมหิวอ่ะ... ใบหน้าบูดบึ้งแถมมีเสียงท้องร้องประกอบฉากอีก....แบบนี้ไล่อีกทีก็กระไรอยู่..

โอ๋ๆ เด็กน้อยๆ งั้นก็รีบๆทานซะแล้วไปอาบน้ำเลย

ว่าแล้วก็ยื่นผ้าพันคอสุดหวงให้เจ้าตัวเล็กเช็ดผม อย่างน้อยก็ให้หายเปียกบางส่วน เผื่อจะช่วยลดความเสี่ยงจากการเป็นไข้ได้บ้าง

ครับ....

แล้วไม่บาดเจ็บตรงไหนนะ

อ่อ...ไม่เป็นไรครับ จริงๆก็เกือบตาย ดีที่คุณคันดะช่วยเอาไว้....

เหรอ... ใบหน้าของว่าที่บุ๊คแมนดูจะเจือความเศร้า สนิทกันเร็วจังนะ อเลน

ไม่หรอกครับ.... อเลนก้มหน้า ยังไงก็แค่เพื่อนร่วมงานเท่านั้นเอง...แต่ถ้าผมไร้ประโยชน์เมื่อไหร่ เขาคงเขี่ยทิ้งเมื่อนั้น...เขาทิ้งได้แม้กระทั่งเพื่อนร่วมงาน.....

แล้วนายเกลียดมั้ย... ดวงเนตรสีมรกตหลุบต่ำ เขาไม่ได้สงสารตัวคันดะที่อาจจะถูกใครรังเกียจ แต่กลับสมเพสตัวเอง เพราะตัวเองนั้นก็เป็นอีกคนหนึ่งที่จำเป็นต้องทิ้งเพื่อนไว้ข้างหลัง เพราะตำแหน่งว่าที่บุ๊คแมน....เพื่อที่จะได้เป็นบุ๊คแมนคนใหม่ จำเป็นต้องทิ้งหัวใจของตัวเองเอาไว้ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องรู้จักการไม่แคร์ใครให้มากขึ้น..

ถ้าหากเขาถูกเกลียดด้วยอีกคน.....เขาจะทำยังไงนะ....แล้วพวกอเลนจะรู้ไหม?...ถ้าหากสักวันเขาจะตอบแทนมิตรภาพนี้ด้วยการลาจากตลอดกาล....

ไม่หรอกครับ อเลนยิ้ม เพราะว่าผมรู้เหตุผลของคันดะ....เขาแค่จริงจังกับภารกิจ...คนอ่อนแอย่อมถูกทิ้งไว้ข้างหลังเสมอ...ถึงแม้เราเองจะ....

เจ้านั่นเองก็เจ็บปวด....เหมือนกับเรานั่นแหละ....นายรู้มั้ย....สักวันหนึ่งพวกเราเองก็อาจจะต้องทิ้งเพื่อนที่ใกล้ตายไว้ในสนามรบเหมือนกัน....

ราวี่ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะครับ ดวงเนตรไร้เดียงสาสบมองพร้อมทั้งถ้อยคำเอ่ยถาม ชายหนุ่มยิ้มเพื่อกลบเกลื่อนความลับ ก่อนจะบอกด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

เราแข็งแกร่งก็จริง...แต่อย่าลืมว่าเราเองก็อ่อนแอได้...นายคิดว่านายจะแบกเพื่อนไปด้วยทั้งที่ยังสู้กับอาคุมะได้เหรอ? แล้วคนที่ถูกช่วยเอาไว้เขาดีใจมั้ย ถ้าได้กลายเป็นตัวถ่วง...

ชายหนุ่มลุกขึ้นไปหยิบเมนูพาสต้าที่เจรี่

ดังนั้นนายควรเผื่อใจไว้เจ็บด้วย...แล้วก็เข้มแข็งขึ้นเพื่อวันนั้น....

.........
...

...........อเลน...นายจะรู้ไหม?.....ว่าคนที่เข้าใจความรู้สึกเจ็บ...เวลาที่ต้องทิ้งเพื่อนไว้ที่สนามรบมากที่สุด....

.....นั่นก็คือบุ๊คแมนอย่างพวกฉัน.....ที่หักหลังเพื่อนลับหลัง...ทั้งที่ตัวเองเจ็บปวดเจียนตาย

......ไม่มีโอกาสได้รักใคร......และไม่มีโอกาสได้ผูกพันธ์กับใครด้วยความจริงใจ.....

.......อย่าได้เห็นฉันเป็นเพื่อนพ้องเลย...อเลน....ฉันมันก็แค่คนไร้หัวใจเท่านั้น.....

.....บุ๊คแมน....ไม่ต้องการหัวใจ....ฉันเองก็ต้องทิ้งหัวใจไว้ข้างหลัง....

........ถึงแม้จะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม....แต่ฉันต้องทำให้ได้

.......มันเหงาจริงๆนะ......นายรู้ไหม......

กลับมาแล้วเหรอยู...

สายตาที่แสนจะน่ากลัวที่มองผ่านอากาศที่ขวางกั้น เอ็กโซซิสท์ชาวเอเชียนามยู อันเลื่องชื่อในนามของชายหนุ่มที่น่ากลัวเป็นอันดับสองของศาสนจักร ซึ่งพ่ายแพ้ให้กับโคมุอิ ลี หัวหน้าแผนกที่สามารถนำคนไปสู่นรกทั้งเป็น ซึ่งความสามารถในการประดิษฐ์อันน่ากลัว ทำให้ชนะเจ้าของเรือนผมสีรัตติกาลยาวเพียงนิดเดียว ทว่าคนที่ยืนหน้านิ่วตรงนี้ก็สามารถจะเฉือนคนตรงหน้าได้ทุกเมื่อด้วยดาบนามมุเก็นและอำนาจทำลายล้างดั่งปิศาจในคราบชายรูปงามได้

ร่างโปร่งคือวีรบุรุษคนแรกที่พิชิตความสยองโดยการแกล้งไปวันๆ หลายคนยังอยากจะหาโลงศพมาเตรียมให้เขาเลย เพราะแค่กับอาคุมะยังเสี่ยงตายไม่สะใจ ถึงได้ไปกระตุกหนวดเสือตัวเบ้อเริ่มทุกวันๆ แต่ไม่รู้ทำไม เสือโดนกระตุกหนวดทุกวัน มันกลับไม่แว้งกัด....

หุบปากซะ...ฉันกำลังยุ่ง....

หาเรื่องอ้างหน้าตาเฉย ชายหนุ่มเอ่ย ก่อนจะเดินหนีด้วยเสื้อผ้าชื้นน้ำฝนเพราะเพิ่งผ่านภารกิจกับอเลนมาหมาดๆ

ง่า...คุยกันหน่อยไม่ได้รึไง.....

แทนที่จะได้คุยกัน เจ้าของร่างโปร่งก็เดินผ่านเหมือนเห็นเสาหนึ่งต้น ก่อนที่จะหยุดอีกครั้งเพราะเห็นร่างบางที่เดินสวน

คันดะเป็นยังไงบ้างครับ แผลตรงนั้นยังเจ็บอยู่มั้ย

ฉันหายแล้วน่า แล้วนายล่ะ แน่ใจว่าไม่เจ็บแน่นะเจ้าถั่วงอก ฉันขี้เกียจรอแกเวลาทำภารกิจต่อไป...

ดูท่าทางจะห่วงใยกันเสียเหลือเกิน เจ้าหัวส้มยืนหงอย มองสองคนที่ชาตินี้เกิดมาเพื่อฆ่ากัน ทำไมถึงได้สนิทกันเร็วแบบนี้ คิดแล้วมันก็....

...........เหงา.......

ถึงยูจะแสดงออกไม่เก่ง ปากเสียถามอารมณ์ร้าย....แต่เขาเองก็อิจฉาลึกๆที่ยูมีโอกาสได้รักใครสักคนหนึ่ง....แตกต่างจากเขาที่ทำได้แค่มองเท่านั้น....

ราวี่คุง....

เสียงใสของหญิงสาวผู้ช่วยของโคมุอิและน้องสาวสุดหวงของเจ้าหัวหน้าโรคจิต รินารี่ ลี คือชื่อของหล่อน แล้วตัวหล่อนเองก็มีเสน่ห์ไม่น้อย ทำให้มีหลายคนปิ๊งแต่ทำได้แค่คิด เพราะคงไม่อยากโดนประหารพิสดารจากโคมุอิที่หวงน้องแบบสุดๆ

อะไรเหรอ?

ภารกิจใหม่วันพรุ่งนี้จ๊ะ เดี๋ยวตอนเย็นไปฟังที่ห้องนะจ๊ะ

เธอบอกแล้ววิ่งไปหาสองคนที่กำลังคุยกันอยู่

อเลนคุง คันดะคุง พรุ่งนี้เราไปทำภารกิจด้วยกันนะจ๊ะ ยังไงตอนเย็นก็ไปที่ห้องพี่ก็แล้วกัน

เอ....แล้วทำที่เดียวกับราวี่มั้ยครับ?

เปล่าจ๊ะ ของราวี่เค้าแค่กู้อินโนเซ็นท์ แต่พวกเราต้องไปปราบอาคุมะด้วย.....อ๊ะ~! สายแล้วๆ งั้นฉันไปส่งเอกสารก่อนนะจ๊ะ

หญิงสาวจากลาด้วยความรีบร้อน ทิ้งสองร่างที่มองตากัน

อีกแล้วเหรอ....ทำไมช่วงนี้มีแต่เรื่องยุ่งนะครับ....

อเลนบ่นอุบอิบ ปาดน้ำที่ยังหยดไหลจากเรือนผม ผ้าพันคอชุ่มน้ำยังคงนำมาเช็ดผมอีกครั้ง

ไปอาบน้ำซะ....เจ้าถั่วงอก....

อ่ะ...ฮะ.....

นานๆทีจะเห็นคันดะห่วงชาวบ้าน อเลนอดสงสัยไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าถาม เจ้าตัวเล็กวิ่งสวนทางร่างโปร่งของเจ้าหัวส้ม โดยที่อีกคนเดินไปในทิศตรงกันข้าม...

ราวี่ถอนหายใจ เดินเข้าไปในห้องตัวเอง ทรุดตัวลงบนเตียงนุ่ม มองนาฬิกาบอกเวลาบ่ายโมงแล้ว ทำไมวันนี้มันเฉาแบบนี้นะ....

โกเล็มประจำตัวรูปหยดน้ำร่อนลงตรงหน้าเขา ใบหน้าน่ารักอมยิ้ม

....อย่างน้อยวันนี้ก็มีนายเป็นเพื่อนนะ....

มองตำราที่อยู่รอบตัวแล้วก็ใจหาย....เขารู้ดีว่ายังไงก็ต้องทิ้งเพื่อนอยู่ดี...ไม่ควรผูกพันธ์ด้วย...แต่ทำไมใจเจ้ากรรมถึงไม่เชื่อฟังอีก...

 

......จะว่าไป....จนบัดนี้....เขาก็ไม่เข้าใจอยู่ดี.....ว่าทำไมบุ๊คแมนถึงได้ไม่ต้องการหัวใจ....

อาการห่วงพะวงหมดไป พร้อมทั้งร่างโปร่งที่เข้าสู่ห้วงนิทรา....

* * * * * * * * * * * * *

ตื่นขึ้นมาอีกที ก็หกโมงเย็นแล้ว ราวี่ลุกขึ้นไปล้างหน้า แล้วจัดแต่งเครื่องแต่งกายให้เรียบร้อย แอบคอตกเพราะว่าเขายังไม่หายหดหู่ วันเกิดของเขาจะมีใครจำได้มั้ย? เรื่องนั้นไม่ควรไปหวัง....เพราะว่ากับคนที่ไม่ควรผูกพันธ์ด้วย....ไม่ควรไปหวังอะไร...

ในระหว่างที่เดินสวนทางคนอื่นๆ มองกลุ่มคนที่หัวเราะเริงร่า เดินไปยังห้องของโคมุอิอย่างเศร้าซึม นึกถึงช่วงเวลาที่เห็นคนอื่นๆมีความสุข โดยที่เขาไม่มีสิทธิ์ เพราะคำสอนของปู่ค้ำคอเอาไว้

........เหงา.....อะไรอย่างนี้............

อะไรกันวะ...ให้ไปที่ห้องนั่งเล่นงั้นเหรอ?....

บ่นอุบอิบ เพราะว่าโน๊ตบนโต๊ะบ่งบอกให้ไปหาอีกห้องหนึ่ง ราวี่จึงกลับหลังหัน ไปยังที่ๆโน๊ตระบุ แอบฉุนว่าคนแถวๆนี้มันหายไปไหนกันหมด เล่นทิ้งเขาเอาไว้คนเดียวแบบนี้....

....จริงๆแล้ว....ตั้งแต่ได้ปู่เก็บมาเลี้ยง....เขาเองก็อยู่ตัวคนเดียวมาตลอดนี่นา.....

 

เท้าย่างไปยังห้องนั่งเล่น ดวงเนตรหลุบต่ำมองเท้าที่กำลังเหยียบลงบนพื้น

เขาเองไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน.....ว่าทำไมถึงต้องเสียใจที่ไม่สามารถรักใครได้....

......เคยอ่านเจอในตำรามาแล้ว....ความรักก็สามารถฆ่าคนได้.....ทั้งที่ใครๆก็บอกว่าความรักนี้คือการสร้างสรรค์....

......สิ่งที่ได้จากตัวหนังสือ....เขาเพิ่งรู้ว่ามันไม่มีค่าเท่ากับได้เจอด้วยตัวเอง......

.......แต่ว่า...เขายังจะมีสิทธิ์อีกเหรอ?......สิทธิ์ได้รักใครสักคน...

 

ห้องมืดไปหมดจนน่าตกใจ แบบนี้ใครบ้าจะอยู่นะเนี่ย คิดแล้วก็กลัวว่าเจ้าหัวหน้าแผนกจะกระโจนจากข้างหลังแล้วตะครุบจับไปผ่าร่าง....

ปัง~~!

สุขสันต์วันเกิด ราวี่~~!

เฮ้ยยยยยยยย

ใครบ้าไม่ตกใจ ก็เล่นเปิดไฟกระทันหัน แถมยังมาเซอร์ไพร์กันถ้วนหน้า ทั้งพวกอเลนแล้วก็หน่วยค้นหาที่ร่วมมีกันใส่หมวกปาร์ตี้สีสดใส ไม่ทันไร ก็ถูกร่างบางสวมหมวกแหลมๆสีแดงสดให้

สุขสันต์วันเกิดนะครับ ราวี่

ว่าแล้วก็ยื่นกล่องของขวัญเล็กๆให้ เจ้าตัวยังงงงวยกับสิ่งที่เกิด

นี่.....เอ่อ....

แหมมม ไม่ต้องเขินน่า วันนี้วันเกิดราวี่คุง พวกเราจะลืมได้ยังไง เนอะ~~!

รินารี่กล่วเสริม แถมยื่นห่อของขวัญสีส้มสดให้

สุขสันต์วันเกิดจ๊ะ

เจ้าหัวส้มคลี่ยิ้มบางๆ แล้วรับห่อของขวัญ....

......เจ้าพวกบ้า....

ยืนบื้อผิดปกติ.....กินยาผิดรึไงฟะ....

ใบหน้าเย็นชาที่ปากขยันปล่อยสุนัขมาเพ่นพ่าน แต่การกระทำวันนี้จะพิเศษหน่อย เจ้าตัวยื่นห่อของขวัญห่อสีน้ำเงินให้ เล่นเอาชาวบ้านสวดหาพระเจ้า เพราะกลัวจะเกิดภัยพิบัติขึ้นเพราะคนอย่างคันดะจะทำแบบนี้กับเขาด้วย

ห่อของขวัญที่อยู่ในอ้อมแขนของร่างโปร่ง เปียกหยดน้ำตาที่หลั่งรินด้วยความปิติยิ่งนัก

ขอบใจ....ขอบใจพวกนายมากนะ...

ไม่เป็นไรครับ ก็ราวี่คือเพื่อนพ้องคนสำคัญยังไงครับ....

.......
....
..
.
...............รอยยิ้มของทุกคน.....เสียงหัวเราะ....มือที่ยื่นให้เมื่อล้ม.....เสียงปลอบโยนเมื่ออ่อนแอ......

........
...
..

...........................ไม่อยากจะลืมเลือน......ไม่อยากจะปฏิเสธอีกแล้วล่ะ....

ดื่มฉลองให้เจ้าภาพหน่อยเร็ววววว คัมปายยยยยย

น้ำส้มถูกยกขึ้น ร่างโปร่งวางกล่องของขวัญที่มีมากมาย นอกจากเพื่อนรักทั้งสาม ถือแก้วน้ำส้มแล้วยกขึ้นสูง

ขอบคุณมากนะครับ....ทุกคน....

..........
...

...

.........ปู่ครับ....จะหาว่าผมทรยศก็ได้......

.........ผมน่ะ....ทราบแล้วครับ.....

.......ว่าความเหงามันเป็นยังไง.....

.........ผมรู้ตัวว่าเป็นผู้สืบทอดที่ดีไม่ได้.....

........ผมไม่อาจกำจัดหัวใจตัวเอง...แถมยังผูกพันธ์กับเพื่อนพ้องรอบกายผม...
.
......ผมผิดไหม....ที่อยากจะรักษาสิ่งสำคัญเอาไว้....

......สิ่งที่เรียกว่า เพื่อนคนสำคัญ ยังไงครับ...........

 

ร่างโปร่งหัวเราะอย่างมีความสุข ในวันเวลาที่อยู่บนเส้นแห่งความตาย....ยังมีเพื่อนพ้องที่พร้อมจะเดินไปด้วยกัน......

......ไม่ว่าจะผ่านฝนผ่านหนาวมาเท่าไหร่....เขาก็จะอยู่เคียงข้าง......เขาจะปกป้อง.....คนสำคัญของเขา.......

............จะผิดไหม.....ถ้าเขาอยากจะเป็นบุ๊คแมนที่ต้องการหัวใจ...........

......

...

...

.....

.................จะด้วยอะไรก็แล้วแต่..........ไม่ว่าจะในฐานะใดก็ตาม...........

..............ตราบใดที่ยังมีความรู้สึก.........สิ่งนั้น....ก็จะรู้จักคำว่า รัก.......

...........ห้ามไม่ให้รักใคร..........ก็เหมือนห้ามไม่ให้สิ่งมีชีวิตและหายใจเท่านั้น......

.........แล้วคุณบุ๊คแมนล่ะ?....คุณแน่ใจหรือว่าไร้หัวใจจริงๆ...........

....

....

.........ราวี่...................บุ๊คแมนไม่ต้องการหัวใจก็จริง.............

........แต่ว่านายมีหัวใจนะ.............. หัวใจ ...........มันวิเศษแค่ไหน....

........อย่าทิ้งความรู้สึกนี้.....เพราะถ้านายทิ้งเมื่อไหร่............นายก็จะเป็นเพียงซากศพเท่านั้น.........

.......มองไปรอบๆตัวนายสิ......ถ้านายยังทิ้งอีก.....แล้วสิ่งเหล่านั้นก็จะหายไปด้วย.........

 

................สนุกกับวันเวลาเหล่านั้น........ก่อนที่มันจะหายไป.....ตลอดกาล...........

+The end+

สกิลแต่งตกฮวบสุดๆ ห่างฟิคมาร่วมเกือบเดือน เฮ้ออออ ขอโทษด้วยนะคะ จะพยายามให้ดีกว่านี้ค่ะ

edit @ 2007/08/13 15:56:32

edit @ 2007/08/13 15:57:16

edit @ 16 Mar 2008 15:46:38 by kuga