kuga-เสือบ้าYแห่งกรมป่าไม้เดียวกัน

ปั่นแบบเผาสองวันแฮะ บี้เลนแด่คานะจัง น้องผู้น่ารัก เหอๆๆฟิคแปลกๆไปหน่อยนะคะ คนกำลังบ้าสปอยจ๊ะ ขอให้คะน้าจังมีความสุข เรียนได้เกรดดีๆ ขอให้บี้เลนจงเจริญสมความปรารถนานะจ๊ะ

ฟิคใสๆ แอบเลือดสาดนิดหน่อย ขอโทษนะจ๊ะ แหะๆๆ พี่ไม่ค่อยว่างจ๊ะ เลยช้าไปสักนิด ผิดพลาดอะไรก็ขอโทษด้วยนะคะ

I want to cure you. [bilen] Happy birth day Kanaseki

วันเวลาที่ได้ผูกพันธ์กันมา...

....มีคุณค่ายากลืมเลือน

....สองคนกลมเกลียว...ด้วยมิตรภาพ...

.....แล้ววันหนึ่ง....ก็ก่อเกิดบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านี้...

....สิ่งที่เรียกว่า.... ความรัก...

.

..

..

.

.

.....ครั้งแรกที่เนตรมรกตได้สะท้อนภาพของเด็กหนุ่มผมสีประหลาด เกษาสีขาวที่แทบจะกลมกลืนกับอาภรณ์สีสะอาด เป็นเรื่องที่ทำให้แปลกใจ ที่ว่าเด็กหนุ่มผอมบางคนนี้คือ ผู้ทำลายแห่งกาลสมัย มันคงยากที่จะยอมรับว่า เหตุใดสิ่งมีชีวิตที่ดูบริสุทธิ์นี้จะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคต

.....บริสุทธิ์...และงดงามทั้งกายใจ.....

.

..

.

งั้นฉันขอเรียกนายว่าถั่วงอกได้มั้ย?

พอได้เห็นใบหน้าหวานของหนุ่มน้อยที่อึ้งเหวอ ก็แอบหัวเราะไม่ได้ ก็ดูสิ ท่าทางจะโมโหกรุ่น เด็กหนุ่มค้อนวงใหญ่ด้วยใบหน้าบึ้ง.

ไม่รู้ทำไม....ทั้งที่เจอกันไม่นาน...แต่กลับอยากจะอยู่ด้วยกันนานๆกว่านี้...

อ้อยอิ่งปั้นตุ๊กตาหิมะ มองเจ้าถั่วงอกกำลังขะมักเขม้นปั้นละอองขาวเย็นเฉียบเป็นรูปร่าง ยิ่งมองแล้วแอบยิ้มไม่ได้.....

.......ทั้งที่หิมทำให้กายแสบชา แต่ทำไมเวลาอยู่กับเด็กคนๆนี้แล้วกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด.....

ราวี่....

.

.

.....

ราวี่คุง...เหม่ออะไรอยู่เหรอ?...

อ่ะ เปล่า....

ร่างสูงเอ่ยปฏิเสธ ทั้งที่ก่อนหน้านี้จิตใจลอยไปไกลแสนไกล มองใบหน้าของหญิงสาวผมสีดำสลวย เจ้าหล่อนถอนหายใจ ก่อนที่เสมองไปรอบๆเรือ..

หลังจากที่ถูกอาคุมะโจมตีที่จีนแล้ว พวกเขาก็หนีออกจากสงครามกับอาคุมะ น่าเศร้าที่ว่าผู้ร่วมทางคนสำคัญถูกอาคุมะพาไปยังแผ่นดิน แล้วเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่เพื่อนคนสำคัญถูกโนอาห์คนหนึ่งจัดการไป ตามที่ความทรงจำของทิมแคนพี โกเล็มคู่ใจของเด็กหนุ่มได้แสดงออกมา

ราวี่ถอนหายใจ สีหน้าดูเรียบเฉยดั่งปกติ...ไม่สิ.....เรียบเฉยต่างหากที่ไม่ปกติ ถ้าสำหรับเขาล่ะก็..

หญิงสาวมีใบหน้ามิต่างจากซากศพ ยังคงระลึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา เธอเสียใจที่ไม่สามารถช่วยเหลือเพื่อนคนสำคัญได้...

......สำหรับเธอแล้ว...โลกของเธอก็คือเพื่อนพ้องและคนสำคัญ เหมือนจิ๊กซอร์ที่หากขาดใครคนใดไป...ก็กลายเป็นภาพที่ขาดหาย...ดังนั้นปฏิกิริยาเมื่อทราบว่าโอกาสที่จะได้เจอกับคนๆนั้นจะมีน้อย ก็คือการเศร้าซึมเหมือนหมดอาลัยตายอยากทันที...

ราวี่ไม่ยอมพูดอะไรออกมา เหมือนกับว่าคำพูดเหล่านี้ หากเปร่งออกไปมีแต่จะทำร้ายคนฟังเท่านั้น...พยายามที่ควบคุมอารมณ์ของตนให้จงได้...

.....แม้ภายนอกจะนิ่ง...แต่ภายในกลับร้อนระอุราวกับภูเขาไฟ...

ราวี่....คิดว่าอเลนคุงตอนนี้จะมีชีวิตอยู่หรือเปล่า ความเงียบถูกทำลายลงด้วยน้ำเสียงกล้ำกลืน ชายหนุ่มผมสีส้มประหลาดยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะตอบด้วยการคุมอารมณ์อย่างถึงที่สุด

มีสิ...อเลนจะต้องไม่เป็นอะไร ฉันคิดแบบนั้น...

.

...

รอยยิ้มทีฉาบบนใบหน้าหวาน เสียงใสๆที่ปลุกให้เขาตื่นจากความมืด ความมุ่งมั่นอันแรงกล้าของเด็กหนุ่มด้วยเล็กที่แม้แต่เขาก็ยังยอมแพ้

เทวดาตัวน้อยที่นำพาแสงสว่างมาสู่เขา....ตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่นะ?

.......เด็กคนนั้น.....เจ็บปวดมามากแล้ว.....สายตาของว่าที่บุ๊คแมน ผู้บันทึกประวัติศาสตร์โลกไม่เคยผิดพลาดหรอก...

.....พบเจอผู้คนมามายแล้ว ประสบการณ์ก็พอสมควรแล้ว.....เขารู้ดีว่าอเลนมีอดีตที่น่าขมขื่น...

......แต่น่าแปลกที่ว่า เด็กคนนั้นแปรเปลี่ยนอดีตที่เจ็บช้ำ ให้เป็นพลังขับเคลื่อนตนไปสู่การมีชีวิตอย่างมีคุณค่า เพื่อทุกคน...

.......ทว่า.....แม้จะดูงดงาม แข็งแกร่ง....แต่ว่าแก้วที่แสนงามนี้มิใช่เพชรเม็ดงามที่แข็งกร้าว หากไม่ปกป้อง ก็จะแตกเป็นเสี่ยงๆ หากได้สัมผัสกับความรุนแรง...

บุ๊คแมนไม่ต้องการหัวใจ!!

คำนี้สะท้อนภายในหัว หลังจากที่ได้รู้ว่าอเลนมีชิวิตอยู่ หัวใจก็พองโต.......น่าดีใจที่สุด.....

แต่พอมองใบหน้าของรินารี่ หญิงสาวที่มีใบหน้าแสนเศร้า ทั้งที่อเลนนั้นก็มีชีวิตอยู่ แม้จะไม่ได้อยู่ฐานะเอ็กโซซิสท์ก็ตาม....

โมโห.....ใช่.....โมโห...ทำไมรู้สึกรุนแรงแบบนี้....

....

.....

..

.

ถึงอเลนจะไม่สามารถมีชีวิตในฐานะเอ็กโซซิสท์ แต่ก็ใช่ว่าเจ้าเด็กนั่นจะตายไม่ใช่เหรอ?....

.............ปล่อยให้เทวดาน้อย ไปสู้ที่ปลอดภัย...จึงจะไม่ได้ร่วมทางกัน......

.......................แต่อย่างน้อย...........ให้เด็กคนนั้นได้พักผ่อน จากการต่อสู้.......

............ให้เขามีชีวิตที่ได้นอนหลับเต็มอิ่มเสียที.....

..........หลังจากที่เจอแต่ฝันร้ายที่ตามหลอกหลอน.....

..............ภาระที่ยิ่งใหญ่ราวภูเขามหึมาที่อเลนต้องแบกรับ...........คิดว่ามันเล็กขนาดที่เด็กคนนั้นจะต้องแบกรับคนเดียวเช่นนั้นหรือ.....

.....ดังนั้น......ที่เขายืนอยู่ตรงนี้.....มิได้เพราะว่าต้องการอยู่ในฐานะบุ๊คแมนที่ต้องแฝงกายในองค์กรที่น่าไว้ใจ....

.....

.

................ถึงบุ๊คแมนจะไม่ต้องการหัวใจ.........แต่หัวใจมันมีของมันเอง.........จะห้ามได้อย่างไรเล่า?........

......................ดังนั้น ที่ยืนอยู่ตรงนี้......เพราะต้องการทำตามหัวใจ..............

..................................เขาจะต่อสู้แทนอเลน..........แทนเพื่อนพ้องมากมายที่สูญสิ้นจากสงครามนี้..............

.....ดังนั้น จะมาคร่ำครวญเพื่ออะไรกัน?.........

.

..

.

.................... แล้วฉันจะตามไป.......

ไปอีกคนแล้วสินะ..............เพื่อนพ้อง.........

ภาพที่สะท้อนบนเนตร ก็คือหญิงสาวที่สู้อย่างไม่คิดชีวิตกับอาคุมะระดับสามที่ต้องเอาชีวิตเข้าแลกเท่านั้น จึงจะชนะได้....

.

..

................แม้แต่รินารี่ ที่เป็นผู้หญิง ยังสู้ไม่คิดชีวิตเพื่อเพื่อนพ้อง และต่อสู้แทนอเลน...

........แล้วเราล่ะ...........เราจะนิ่งดูดายทำไม.......

ปู่ครับ.....ผมขอโทษที่ทรยศปู่......ทรยศหักหลังที่ได้ทำตามหัวใจร่ำร้อง.........

.......ผมน่ะ......เป็นบุ๊คแมนที่ดีไม่ได้ซะแล้วครับ.......

..

...

.

..

หลังจากนั้น นานเหลือเกิน...รินารี่ก็ไม่กลับมา..........

....

...

.

..

............ฉันจะต้องทนเห็นการสูญเสียโดยต้องทำตัวให้ไร้หัวใจแบบนี้ไม่ได้อีกแล้วล่ะ.........

.

.

.

.

.

.

.

ปาฏิหาริย์เกิดขึ้น เมื่อเธอกลับมา....เพื่อนของฉันกลับมาอีกคนแล้ว....

.........แต่ว่าอเลน..........อเลน.............จะกลับมาหรือเปล่านะ?.........

ฉันยิ่งได้เห็นเพื่อนกลับมา.......ก็แอบหวังอะไรล้มๆแล้งๆแบบนี้ไปเรื่อย.....

.......เหมือนคนโง่........นายคิดแบบนั้นมั้ย? อเลน..........

น่านฟ้าในยามทะเลสงบ แว่วเสียงสายลมราวกระซิบหาใครสักคน ร่างสูงผมสีประหลาดในชุดลำลองสีดำเหม่อมองออกไปนอกลำเรือ เหม่อมองน่านฟ้าที่อยู่ตรงกันข้าม...

.............นายได้ยินเสียงฉันหรือเปล่านะ........อเลน.....เสียงกระซิบของฉัน...........

............อยากจะส่งกำลังใจไปให้นาย...........อยากให้นายหายป่วยไวๆ....

.......ฉันกลัวนายจะเจ็บปวดไปมากกว่านี้.....ฉันกลัวว่าจะไม่ได้เจอนายอีก...

.....ฉันกลัวว่านายจะร้องไห้....

...........ฉันเพิ่งรู้ตัว....ก็ตอนที่ได้เสียนายไปแล้ว.......

อยากเช็ดน้ำตา อยากปกป้อง

........อยาก รัก...........

.........อเลน.............ตอนนี้ฉันสับสน...ฉันเห็นแก่ตัวไปหรือเปล่า....

.......ฉันอยากจะเดินทางไปกับนายอีกครั้ง...

......แต่คราวนี้จะปกป้องนาย.....ให้สุดกำลังที่ฉันจะทำได้.....

.

..

...

.

..เอโดะ...ดินแดนอาทิตย์อุทัยอันเต็มไปด้วยอันตราย....ได้มายืนอยู่ก็ใจหาย...กลัวว่าจะไม่ได้กลับมาหานายอีก...

........เด็กน้อยผมสีหิมะ....ตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่?...

กำลังนอนหลับ กำลังนั่งเหม่อ หรือกำลังร้องไห้...

..

..

........เด็กดี....ถ้าหากฉันมีชีวิตอยู่ต่อไปได้.....จะกลับไปหา....จะไปซับน้ำตา..จะไปโอบกอดนาย....

.

.

..........อย่าร้องไห้........

.

..

.

กลิ่นคาวเลือดและเสียงระเบิดดังสนั่น ฉันและเพื่อนพ้องต่างต่อสู้อย่างสุดความสามารถ อาคุมะที่แสนจะเก่งกาจ มาพร้อมกับโนอาหลายคน

....จะชนะเหรอ?......หัวใจมันกระซิบบอกแบบนั้น....

รินารี่ก็ถูกินโนเซนต์ผนึก....ยูที่มาสมทบทีหลังก็สะบักสะบอมไม่แพ้กัน...เหลือเชื่อ เพราะเจ้าผมหางม้าสีดำยาวนั่น ทั้งเก่งแล้วก็อึดแบบนั้น ยังหอบหายใจอยู่เลย..

การต่อสู้ดำเนินต่อไป แม้ว่าเราจะไร้ซึ่งความหวังก็ตาม..

......หัวใจของพวกเรา...มันร่ำร้องว่าจะต้องสู้ต่อไป....

..

..

ในขณะที่ฉันกำลังจะวิ่งไปที่รินารี่ เห็นเสื้อคลุมที่สะบัดพริ้วสีหิมะขาว หน้ากากสีทองอร่ามที่เห็นอย่างชัดเจน..

..........อาคุมะเหรอ?..........

..

..

..

หัวใจเต้นอย่างบอกไม่ถูก แม้ใบหน้าจะดูอึ้งเหวอ....แต่ว่า

.

..

เสื้อคลุมสะบัด เผยให้เห็นใบหน้าที่แสนคิดถึง

.

.

ต้องขอบคุณพระเจ้าที่ความฝันของฉันเป็นความจริง..

.......อเลน....นายกลับมาแล้ว....กลับมาหาฉันแล้ว......

ตายซะเถอะ!!!!

ได้ยินเสียงของยูดังลั่น ไอ้เราอุตส่าห์ว่าจะเข้าไปเช็คให้แน่ใจว่าใช่หรือเปล่า...

........คงไม่ต้องแล้วมั้ง.....มาถึงก็เชือดเฉือนด้วยคำพูด...ก็สองคนนั่นถูกกันซะที่ไหน.....

มองการปะทะคารม ก็ไปห้าม แต่ก็ถูกตะคอกออกไป ใบหน้าของฉันที่ดูจะสดใส แต่ถ้ามองดีๆ แล้วจะรู้ว่าฉันเศร้าใจแค่ไหน.......

.........สองคนนั่น...ดูเหมาะสมกันเสียจริง

เหมือนสีขาวกับสีดำ แม้จะอยู่คนละขั้ว แต่ว่าพอพบเจอกัน ก็ดูเข้าคู่อย่างน่าประหลาด

โบราณว่ายิ่งทะเลาะกันก็ยิ่งรักกัน....

...........หมดหวัง...แล้วล่ะมั้ง...ยังไงอเลนคงคิดกับฉันแค่พี่ชาย....ก็เราทำตัวเป็นพี่ชายของเด็กนั่นตั้งแต่พบเจอกัน.....ไม่ใช่เหรอ?....

.

..เอาเถอะ...ขอแค่ได้ปกป้องก็พอแล้ว.....

.

.

.

หัวใจแทบหยุดเต้น....มันเกิดอะไรขึ้น....

อเลน....นายกำลังจะจากฉันไปอีกแล้ว.....อย่าไป...อย่าไปอีกเลย....

ฉันจะตามไป...จะไปฉุดรั้งนายเอาไว้...อะไรก็ตามที่พรากนายจากฉันไป...ฉันจะตามไป...เอานายกลับมา....

ภาพพร่าลายเหมือนกำลังหลง ร่างกายเหมือนแตกเป็นเสี่ยงๆ....บรรยากาศแบบนี้มันคืออะไรกัน....

.

..

ตาลาย.....ชะมัด....

..

...

.

รู้ตัวอีกที ก็กลายเป็บไอ้บ้าที่กองเป็นชั้นๆทับเจ้าถั่วงอกซะงั้น.....เฮ้อออ หนักมากมั้ยอเลน? อยากถามแบบนี้ แต่ถ้าถามไป รับรองเจอค้อนวงใหญ่แน่ๆ......

แต่ได้ยินเสียงว๊ากของนายก็พอใจแล้ว อย่างน้อยก็ยังมีชีวิตอยู่.....

..

.

.

ใครจะรู้ว่านี่คือกับดัก.....เรือโนอาลำนี้....ถ้าหนีไม่ทัน ก็ตาย....เท่านั้น.........

.

..

..

วิ่งไปด้วยกัน ฟ่าฟันไปด้วยกัน นี่พวกเรากำลังเดินไปตามทางที่พวกโนอาได้ขีดไว้งั้นเหรอ? แต่เอาเถอะ.....ขอแค่ชนะก็พอ.....

..

.

พลิกวิกฤติให้เป็นโอกาส อย่าคิดว่าว่าที่บุ๊คแมนเช่นฉันจะไม่ทำนะ....

พอได้อยู่กับนายใกล้ๆแบบนี้ กำลังใจก็มากเป็นกอง ชุดเอ็กโซซิสท์ของนายตอนนี้เข้ากับนายดีนี่นา....มองหุ่นอันผอมบางของนายแล้วก็ใจหาย ไม่เจอกันมาไม่นาน ผอมลงเยอะเลยนะ....เป็นร่างกายที่เติบโตไม่สมวัยกับเด็กยุโรปอายุสิบห้าเลย...

ยิ่งเห็นก็อยากปกป้อง...

เวลานายผงะก็เข้าไปรับ เข้าไปประคอง เหมือนกลัวนายจะเจ็บอีก นายจะคิดว่าฉันบ้าหรือเปล่านะ?........

ทั้งที่จริงๆแล้วไม่น่าจะทำแบบนั้นเลย นาย...ดูเข้มแข็งกว่าเดิม.....

.

..

แต่ว่า.....ขอแค่...ได้ปกป้องก็พอแล้ว....นายจะประนามฉันยังไงก็ได้......

.

.

.

ยู...เจ้านั่นเสียสละไปสู้กับสกิน แอบหึงก็อเลนสิ เป็นห่วงออกนอกหน้าขนาดนั้น เรารึก็อยากจะให้เด็กนั่นห่วงแบบนั้นบ้าง...

.

.

แล้วผมจะกลับมาช่วย

เออ...รักกันเข้าไป...ท่าทางฉันจะรักนายข้างเดียวเสียแล้ว.....

.

.

ตอนนี้ ขอแค่ปกป้อง..มันคงไม่พอแล้วแล้วแฮะ...

.

.

โครวรี่ก็จากไปอีกคนแล้ว....เหลือแต่พวกเราแล้วสินะ....รินารี่ที่ไม่มีอินโนเซนต์กับผู้ติดตามที่ไม่ใช่เอ็กโซซิสท์ ที่พอจะเป็นกำลังได้ก็แค่ฉันกับอเลนเท่านั้น....

.

.

.

..

.

ต้องเดินไปข้างหน้า ไม่อาจจะเหลียวมองข้างหลัง....ขอร้องล่ะ....อย่าจากฉันไปอีกเลย.....เพื่อนพ้อง........

.

.

........................

.........

....

ประตูฉายแสงไปสู่ชั้นบนสุด ใจเต้นโครมครามแต่ก็สะกดเอาไว้ มองใบหน้าของเทวดาตัวน้อย

รอยยิ้มของนายคือแสงสว่างของฉัน....หัวใจที่ร่ำร้องบอกว่าต้องสิ้นใจเมื่อผ่านพ้นประตูบานนี้.....

..........แต่รอยยิ้มนี้......กลับกลายเป็นสิ่งปัดเป่าให้ฉันกล้าที่จะเดินไปพร้อมกับนาย.........

.

..

.

!!!!!

เส้นเลือดของฉันดแทบจะปริแตก ภาพนั้นเห็นอยู่ตำตา ยัยเด็กโนอาที่เข้ากระโจน....

......จุมพิตแรกของนาย........ถูกชิงไปต่อหน้าต่อตา.......

.

..

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

..อเลน....ตั้งสติเอาไว้!!!....ถึงนายจะเสียจูบแรกไป แต่ฉันไม่ถือสาว่าความนาย....ได้โปรด ตั้งสติหน่อย!!

คิดในใจพลางเขย่าตัวของเจ้าถั่วงอกอย่างบ้าคลั่ง....เอาเข้าจริงๆ...ฉันจะหากที่จะบ้าตายแทน ไม่~~~~~~~!

....................

......

........

........

.............................

........

.....

สุดท้ายของท้ายสุด.................พวกเราก็ต้องปะทะกับโนอาทั้งสองคน...........

.........ร้ายกาจ.........เหลือเกิน.......

.

..

............

.

..

มืด............มืดเหลือเกิน.........เรา..........อยู่ที่ไหนกัน?..............

.

..

ความทรงจำครั้งอดีตหลั่งไหล ฉายให้เห็นภาพต่างๆครั้งวัยเยาว์ บคำสอนของปู่ที่ถูกถ่ายทอด.........

บุ๊คแมนไม่ต้องการหัวใจ....

ไม่ต้องการหัวใจ....ไม่ต้องการ.........ไม่ต้องการ.........

.

.

.

แต่................... ราวี่คนนี้ต้องการ!!!!..........

ไม่สนอีกต่อไปแล้ว....บุ๊คแมนหรืออะไรทั้งนั้น...จะหยุดไม่ให้เขารักเพื่อนพ้อง รักคนสำคัญได้หรอก....

ไม่มีทาง.....ทุกคนคือสิ่งสำคัญของฉัน.......ไม่ใช่แค่หยกหมึกไร้ค่า....

.............พวกเขามีค่าสำหรับฉัน............

..

...

..

นรก.......ซากศพเดินได้....เพื่อนพ้องในมโนภาพที่กลายเป็นปิศาจ.......

.......ตัวตนของเราด้านมืดที่มองด้วยสายตาดูแคลน..

สงครามที่ผ่านพ้น ก่อเกิดความรู้สึกเบื่อหน่าย

......ปู่บอกเสมอว่า...บุ๊คแมนเช่นเราอย่าไปยุ่งกับมนุษย์..

.......สิ่งที่โง่เขลา ที่เอาแต่แย่งชิงและต่อสู้...

......สงคราม....สงคราม...แล้วก็สงคราม.....

......แต่ที่น่าโมโหตัวเอง....ที่จิตใจกลับใฝ่หามิตรภาพและความรัก.......

.....ทั้งที่บุ๊คแมนไม่ต้องการหัวใจ...

...........นี่หรือ....ว่าที่บุ๊คแมน...........

.ฉันจะเป็นบุ๊คแมนแทนนายเอง

เจ้านั่น ตัวตนด้านมืดของฉัน น้ำเสียงเย้ยหยันฉันเต็มที่...

........ทำอะไรไม่เลยหรือเรา.....

..

..

..

.

.

เสียงของฉันสื่อไปถึงใจเขาไม่ได้.........

..

.

เสียงนั่นมัน................

ราวี่...ราวี่!!!

.

..

อเลน...........ฉันกำลัง........

เสียงที่ดังก้อง ความรู้สึกค่อยๆกลับมา สับสน.....สับสนเสียจริง...

แว๊บหนึ่งที่ได้เห็นใบหน้าของนาย....เจ็บปวด......ฉัน....กำลัง.....จะฆ่านาย...........

..

.

ไม่..........ฉันจะหยุดมันเดี๋ยวนี้!!............

คุมไม่ได้.....ฉันคุมตัวเองไม่ได้..........

.

.

...เด็กน้อย....อย่าได้เสียใจ.....อย่าได้.......เศร้าโศก.....

ฉันไม่เคยคิดว่าคนอย่างพวกนายคือเพื่อน.....

.

..

พูดออกไปได้ยังไง...ฉัน.....ฉันกำลังจะฆ่านายทั้งกายและใจ......ขอร้องล่ะ....ร่างกาย......ฉันจะต้องควบคุมตัวเองให้ได้...

.......นาย.....กำลังจะตายเพราะฉัน.....อเลน......ขอร้อง.....อย่า....อย่าตายจากฉันไป......

ราวี่!!!

เสียงที่กรีดร้อง ราวกับจะกรีดใจของฉัน....ใบหน้าที่แสนลำบากใจ ยามที่ร่างกายเข้าทำร้ายนาย.....

........ขอโทษ......ฉันขอโทษ.....ที่เป็นฝ่ายทำร้ายนาย.....

.

.

..

..

มองภายในมโนภาพของฉัน กำลังลุกขึ้น......ฉันลุกขึ้นมาจากสภาพปางตายนี้.....

ฉันเข้าใจแล้ว..เข้าใจทุกอย่าง...

เพราะหัวใจของเราตายไป ทำให้เราไม่รู้สึกตัวอย่างนั้นเหรอ?

.

.

เมื่อไร้หัวใจ ก็ไม่รู้สึกตัว....

เข้าใจแล้ว ฉันชนะแล้วสินะ.....ฉัน....เข้าใจทั้งหมดแล้ว....สิ่งที่เกิดขึ้น....

เพราะว่าฉันอ่อนหัด....ก็เลยตกอยู่ในกับดักนี้.......

ประทับตราอัคคี!!!

เปลวไฟก่อเกิดเป็นงูยักษ์ เสียงกรีดร้องของนายแล้วก็รินารี่ดังก้อง....ฉันตัดสินใจแล้ว.....ว่านี่คือทางออก.....

.....ฉันชนะแล้วนะโร้ด...จะกลับไปหาโลกแห่งความจริงแล้ว....

.......ลาก่อน...ความมืดนิรันดร์.......

.

.

.

ฉันหาคำตอบกับตัวเองได้แล้วล่ะ ขณะที่ถกเถียงกับตัวตนในวัยเด็กของฉัน...

......ทำไมกัน...ฉันถึงยอมต่อสู้เพื่อแลกกับมิตรภาพเล็กๆนี้...

.....ทำไมกัน...ถึงต้องพาตัวเองเข้าสงคราม...ทั้งที่หน้าที่จริงๆก็เป็นบุ๊คแมนคอยบันทึกประวัติศาสตร์เท่านั้น..

.

..

...........แต่....ช่างเถอะ......ฉันแตกต่างกับบุ๊คแมนคนอื่นก็แล้วกัน...

.....ฉันมีความคิดที่แตกต่าง.....กว่านั้น.....

......ฉันเป็นว่าที่บุ๊คแมน....แต่ฉันเอง....ก็คือ...

.....ราวี่....คนนี้....

......จะบุ๊คแมนอะไรก็ช่าง......ยังไงที่ยืนอยู่ตรงนี้คือฉัน.......มีลมหายใจ.....มีหัวใจ.....มีชีวิต....ดังนั้น....ขอฉันใช้ชีวิตด้วยตัวของฉันเอง...

ผมไม่ปล่อยให้คุณตายเด็ดขาด ราวี่~~~~~~~~~~!

เสียงนั้น.............อเลน.......................

นายกระโจนเข้ามา....ท่ามกลางไฟร้อนระอุ....

.

............แอบหวัง....ว่านายจะเห็นฉันสำคัญกว่าคนอื่น....

......หึ....ฝันลมๆแล้งๆไปมั้ง?...

แค่กๆ

ออกจากเปลวไฟ ก็พากันล้มไม่เป็นท่า พวกรินารี่ก็ถูกปล่อยออกมา เห็นร่างของนายใกล้ๆแล้วโล่งใจเสียจริง ถึงจะพากันโวยวายก็เถอะ...

.......แม้เศษเสี้ยวที่ได้อยู่กับนายก็พอใจแล้ว.....

.......เหมือนที่นี่กำลังจะถล่ม พวกเราพากันหาทางออก....ได้ยินนายออกว่าจะพาเจ้าโนอาที่โดนดาบของนายชะล้างพลังไปด้วยเหรอ?

บ้าหรือเปล่าอเลน...จะใจบุญไปถึงไหนกัน......

.........เทวดาของฉัน....เฮ้อ....ในบางทีก็เบื่อกับความเป็นพ่อพระแบบนี้....

......ถ้าใจดี...ขอใจดีกับฉันคนเดียวได้มั้ย?.....

.

.

.

?

.

..

.

เสียงหวีดหวิว และแรงสะเทือน กดดัน...จนแทบจะทนไม่ไหว...นี่มัน...

โนอาห์...ยังไม่ตายจากชายคนนั้น......

...........ได้ยินเสียง....

อ๊ากกกกกกกก

อเลน.....เจ้านั่นกำลังจะฆ่าอเลน!!!

....ไม่......ฉันจะไม่นิ่งดูดายอีกแล้ว.....อเลน....อย่าจากฉันไป....

เท้ากระโจนไปยังเป้าหมาย ร่างบอบบางที่ถูกทำร้ายสะบักสะบอม โนอาห์ในชุดเกราะกำลังบดขยี้ร่างนั้น

กระโจนเข้าไป.....รับร่างบอบช้ำในอ้อมแขน.......อย่าตายนะ...อเลน..........

.....

ยังไม่ตาย...

ราวี่....

ในอ้อมแขนของฉัน คือร่างบอบช้ำของนาย

ฉันจะ....ปกป้อง.......นาย.......

.

..

...........แม้จะเข้าใจว่านายเข้มแข็งขึ้น....แต่เทวดาก็คือเทวดา...ภายนอกจะแกร่ง...แต่จริงๆก็ต้องการการปกป้อง.....

ฉันแบกนายไว้บนบ่า แล้วออกไปต่อสู้...เจ้านั่น....แข็งแกร่งเหลือเกิน.....

..........แต่พอรู้ว่านายอยู่กับฉัน.....กำลังใจก็พุ่งสูง....ฉันจะต่อสู้.....จะปกป้องนาย......ให้ถึงที่สุด!

.

.

ปล่อยอเลนไว้ในที่ปลอดภัย ฉันเข้าใจว่ามีแค่ฉันคนเดียวที่จะต่อสู้ได้...

โนอาห์นั่น...แข็งแกร่งเหลือเกิน.......

.

..

..

.

........เสียงที่ดัง.......สัมผัสเจ็บปวด.....กลิ่นคาวเลือด.....ตาพร่าลาย........

อเลน......อเลน....นายอยู่ไหน.........

.....เสียงปะทะดังงอย่างต่อเนื่อง....มือไขว่คว้าหานาย....

..........อยู่ที่ไหน....อเลน..........

ภาพตรงหน้าค่อยๆพร่าเลือน.......................

...

................

.

.

....... ผมชื่ออเลน!!!....

วันนั้นที่เราออกเดินเล่นในวันหิมะตก..

ผมเป็นเอ็กโซซิสท์เพื่อทำลายอาคุมะ....ไม่ใช่เพื่อมาเข่นฆ่ามนุษย์!

เทวดาอันแสนบริสุทธิ์ของฉัน...........อเลน.........

ใบหน้าของนาย เสียงของนาย กลิ่นกายของนาย.......ในความทรงจำของฉัน...........

มือที่ยื่นออกไป....ร่างของนายที่ใกล้แค่เอื้อม...

........ตาพร่าเลือน.....อเลน.....ได้โปรด....อย่าได้เจ็บปวดไปมากกว่านี้......

ฉันอยากจะ....ปกป้องนาย..........เทวดาของฉัน..........

เก็บความทรงจำเอาไว้....ลึกเข้าไปในความทรงจำ........

............ภาพของนายคือสิ่งสุดท้าย........

ก่อนที่.....รัตติกาลจะครอบคลุม......

..

...

..

..

..

...

............ขอแค่..ได้ปกป้องก็พอแล้ว............

+The End+