kuga-เสือบ้าYแห่งกรมป่าไม้เดียวกัน

เหอๆๆๆๆ วันเกิดเลยมาหน่อย เสือเอาลงที่บอร์ดแล้วค่ะ ก็เลยว่าจะเอามาลงที่นี่เลยค่ะ

HBD คันดะ ค่ะ!!!

The best of gift

วันเกิด...วันที่ใครๆต่างก็มีความสุขที่ได้กลายเป็นเจ้าภาพในงาน....

.......กลุ่มเทียนทั้งหลายที่ส่องแสงบนเค้กสีขาว จารึกอักษรชื่อของเจ้าของงาน.....

......ในวันนั้น.....เต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ............

...........คนหมู่มากต่างก็ยิ้มยินดี ร่าเริง และเบิกบานใจ......

......................แต่สำหรับบางคน เช่นคันดะ ยู ...........วันเกิด............มันก็แค่............

............................วันธรรมดา..............แต่อาจจะเหงาเสียด้วยซ้ำ....................

วันที่ 5 มิถุนายน 18XX

เสียงคุยกันเจื้อยแจ้วของเหล่าผู้คนภายในศาสนจักร ต่างก็ล้วนแต่เป็นภาพธรรมดาที่เห็นได้ชินตา แต่ก็ดีไม่น้อยที่อย่างน้อยภายในโรงอาหารจะไม่มีใครหลั่งรินน้ำตาด้วยความอาลัยในการสูญเสีย

เส้นผมดุจรัตติกาลไร้ดาวเป็นเอกลักษณ์ ซึ่งถูกรวบมัดด้วยผ้าสีขาว ใบหน้าคมคายดูองอาจและทรนง เนตรสีราวหินละลายภูเขาไฟมองผู้คนที่เดินสวน ราวกับยาปฏิชีวนะที่ถูกหย่อนลงบนถาดแก้วอันเต็มไปด้วยเชื้อโรคไม่ปาน เพราะในตอนนี้ราวกับว่าเขากลายเป็นยาต่อต้านเชื้อโรค จนที่ให้ยืนแทบจะไม่มีใครมาอยู่ใกล้

เทมปุระโซบะ

เอ่ยบอกเจรี่ พ่อครัวถึกผู้มีจิตใจราวกับหญิงสาวนางหนึ่ง ได้ยินก็รีบจัดถาดโซบะเนื่องด้วยรู้ถึงอาหารที่ชายหนุ่มรับประทานเป็นประจำ มือสีขาวราวหิมะหยิบถาดสีดำขลับ แล้วมานั่งยังโต๊ะว่างโต๊ะหนึ่ง

..............มีเชื้อโรคดื้อยาด้วยสินะ..............

เนตรสีนิลมองเจ้าเชื้อโรคในมโนภาพ อเลน วอคเกอร์ หนุ่มน้อยผมสีหิมะที่มีใบหน้าหวานสวย และฉาบด้วยรอยยิ้มเดินเข้ามานั่งข้างๆ พร้อมด้วยอาหารหลายเมนูและหลายจาน เนตรสีขี้เถ้าที่หาได้ยากยิ่งกำลังมองเขาอยู่ด้วยความสงสัย

คันดะครับ....ท่าทางวันนี้อารมณ์ดีกว่าปกตินะครับ....

อเลนบอก เมื่อเห็นคันดะยิ้มอยู่คนเดียว พอรู้ตัว เจ้าตัวก็เลยหุบยิ้มทันที

ใช่ซะที่ไหนกันเล่า เจ้าถั่วงอก-*-

เหรอฮะ? อเลนหยิบช้อนส้อมขึ้นมา ว่าแต่กินโซบะทุกวันไม่กลัวขาดสารอาหารเหรอ?

ไม่ต้องพูดมาก ! ดูสภาพตัวเองซะก่อน แล้วค่อยมาว่าให้คนอื่น!

เอ่ยบอกพร้อมสายตาเย็นชา อเลนไม่ใส่ใจ เริ่มรับประทานอาหารต่อไปอย่างอารมณ์ดี

+10 นาทีผ่านไป+

โซบะนี่ท่าทางจะอร่อยนะครับ.....

หลังจากรับประยัดอาหารหมดแล้ว จู่ๆก็ถามขึ้น คันดะมองเจ้าถั่วงอกด้วยความโมโหกรุ่น ทำไมต้องมาถามด้วยฟะ?

ไม่อร่อยแล้วฉันจะกินเรอะ...อยากกินก็ไปสั่งเองสิ.....

ผมอิ่มแล้วอ่ะ...ถ้าสั่งไปก็คงกินไม่หมด.... อเลนยิ้ม งั้นขอชิมโซบะจากถาดคันดะก็แล้วกันนะครับ

จะบ้าเรอะ!! คันดะร้องลั่น ใครไม่ช็อกก็บ้าแล้ว.....ชิ......เจ้าเชื้อโรคตัวนี้ดื้อยาชะมัด-*-

น่า....ถ้าผมสั่งล่ะเสียดายของ นะฮะๆ.... เจ้าลูกหมาสีขาวนั่งกระดิกหางเข้าหน่อย เมื่อท่าทางชายหนุ่มจะใจอ่อนลงบ้าง

ชิ-*-

ถึงจะมีท่าทีโกรธ แต่ก็ยื่นโซบะให้ อเลนยิ้มร่าแล้วจึงค่อยๆคีบเส้นโซบะใส่ปาก

..........

เป็นไง?

...........ก็.....อร่อยดีนะครับ........

วินาทีนั้น อเลนก็ยิ้มหวานใส่ จนคนมองอดเอ็นดูไม่ได้ เพิ่งจะเห็นคนกินโซบะแล้วน่ารักก็วันนี้แหละ (แล้วตัวเองไม่น่ารักเรอะ เหอๆๆ)

งั้นฉันกินต่อล่ะ

เอ่อ งั้นไม่รบกวนแล้วนะครับ

ว่าแล้วเจ้าถั่วงอกก็ยกจานข้าวที่กองตั้งสูงเป็นภูเขา ก่อนที่จะเกินโยกไปมาเพราะความหนักของจานชาม คันดะหันมาจัดการกับโซบะอีกครา

..............ทำไมถึงต้องหน้าแดงด้วยฟะเนี่ย.............

จู่ๆก็รู้สึกเขินขึ้นมา ชายหนุ่มที่คีบโซบะเข้าปากกำลังคิดหนัก ริมฝีปากสัมผัสกับปลายตะเกียบ ราวกับได้รับรสหวานจากริมฝีปากบางที่เพิ่งสัมผัสปลายนั้น

.................ทั้งที่แค่ไม่กี่วินาที..........ทั้งที่ไม่ได้ติดตรึง...........แต่ทำไมถึงได้รู้สึกโหยหา รู้สึกถึงความอ่อนหวาน...............

อาหารกลางวันวันนี้ท่าทางจะอร่อยกว่าทุกมื้อกระมัง

.

.

+++++++++++

ปฏิทินสีขาวถูกฉีกออก ตัวเลขเลข 6 สีแดงปรากฏ เด่นชัด วันที่6 มิถุนายนมาถึงแล้ว และตอนนี้คันดะ ยู เองก็มองกระดาษแผ่นนั้นด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

เป็นรอยยิ้มที่ดูเสแสร้งพิลึก.........เราควรจะดีใจสิ..........

.............วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบอายุ 19 ปี เขาพ้นจากการเป็นเด็กแล้วล่ะ...และอีกหนึ่งปี ก็จะกลายเป็นผู้บรรลุนิติภาวะสมบูรณ์

..........แต่กระนั้น ทำไมถึงได้เสียใจอยู่นะ...........

..............................แม่ของเขา...........ในวันนั้นเอง.......เมื่อ20ปีก่อน.... กำลังเจ็บปวดสินะ......................

ดังนั้น ในวันเกิดนี้ ไม่ควรที่จะมีความสุข เพราะว่าในวันนั้นคือว่าเจ็บปวดที่สุดของแม่.........

............ในตอนนี้ไม่รู้เลยว่า พ่อกับแม่จะเป็นเช่นไร..........เพราะเขาถูกพาตัวมาที่แห่งนี้ตั้งแต่ยังเป็นเด็กชาย.........

...........แม้แต่ใบหน้าของท่านก็เลือนลาง........

............ดังนั้น ในตอนนี้ก็มีเพียงความเศร้าที่แปรสภาพกลายเป็นความมุ่งมั่นในภารกิจ........

.................ให้การต่อสู้นี้จบลง............เพราะสักวัน เขาก็จะกลับไปหาครอบครัวอีกครา..........

...........อยากกลับไปหา.........คนสำคัญที่รู้ใจของเรา.............

ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ชายหนุ่มซึ่งสวมชุดเรียบๆเป็นเชิ้ตสีขาวยาวกับกางเกงสีนิลยาว ผมที่ปล่อยตามธรรมชาติสะบัดตามแรงลมจากหน้าต่างที่เปิดรับลมยามเช้าเอาไว้

แอ๊ดดดด

พอเมื่อเปิดประตู ก็พบกับใบหน้าของหญิงสาวผมแกละสีนิล รินารี่ ลี เพื่อนสาวสมัยเด็กที่ต่อสู้และทำงานในศาสนจักรมาด้วยกัน ในมือของหล่อนคือกล่องของขวัญสีน้ำเงิน มีริบบิ้นสีขาวประดับ

สุขสันต์วันเกิดจ๊ะ คันดะคุง.....

ขอบใจ....

ไม่อาจปฏิเสธ อาจเพราะนี่เป็นสิ่งที่ได้รับมาหลายปี ก็เลยชินชา อีกอย่างคือเขาแม้จะทรนง เย่อหยิ่ง และไร้มนุษยสัมพันธ์ แต่ถ้ากับคนที่รับเป็นเพื่อนแล้วล่ะก็ คงไม่ปฏิเสธอย่างไร้เยื้อใย แถมยังกับหญิงสาวที่เคยฝ่าภารกิจเสี่ยงตายมาด้วยกันในอดีต ก็คงไม่อาจทำแบบนั้นได้ แม้ใจจะไม่นิยมชมชอบอะไรก็ตาม

คันดะคุง เดี๋ยวตอนเย็นๆไปหาพี่ที่ห้องนะจ๊ะ

ทำไม?

ภารกิจจ๊ะ

หญิงสาวยิ้ม คันดะคิดไปเองหรือเปล่า? ว่าเป็นรอยยิ้มที่มีเลสนัย แต่กระนั้นมันก็อาจจะเป็นเพียงภาพหลอนเท่านั้น ชายหนุ่มสะบัดหัวไล่ความคิดเพี้ยนๆที่เริ่มขึ้นเวลาถึงวันเกิดทุกที ประตูปิด จากนั้นเขาจึงหยิบกล่องที่ได้ แล้วเปิดดูของข้างใน

นี่มัน.........

แทนที่จะเป็นสิ่งของ แต่มันกลับเป็นรูปวาด ....เป็นรูปที่สวยงามเสียจนวางแทบไม่ลง....

......ราวต้อมมนต์ ภาพของเทพธิดาสีขาวบริสุทธ์ตั้งแต่ผมสีหิมะจรดปลายเท้าซึ่งเป็นอาภรณ์บางเบาสีขาวสะอาด ปีกของเธอสยายออกอย่างดงาม ราวกับมีชีวิต โดยมีเทพบุตรผมสีนิลกาฬกำลังนั่งอยู่เคียงข้างนางฟ้าในกิริยาประสานมือราวขอพร

.....

.........................ให้ความรู้สึกคุ้นเคยยังไงไม่รู้สินะ............

+เวลาเที่ยง วันที่6 มิถุนายน 18XX+

เหมือนว่าบรรยากาศดีอย่างบอกไม่ถูก พวกหน่วยค้นหามองเขาด้วยรอยยิ้ม บางคนทำท่าทางลุกลี้ลุกรนปานเจคนต้องสงสัยว่าจะเป็นอาคุมะ เห็นกล่องของขวัญหลายกล่องแว๊บๆ ก่อนที่โทมะ หน่วยค้นหาผู้ไม่กลัวตาย (แต่กระนั้นก็กลัวคันดะอยู่เนืองๆ) กำลังถือกล่องของขวัญหลายกล่อง ร่างสูงชะงักเล็กน้อย เพราะโทมะเดินมาหาเขา

เอ่อ สุขสันต์วันเกิด มาสเตอร์คันดะ

หืม?

ดูท่าทางจะตกใจไม่หาย หน่วยค้นหาที่รู้ๆกันอยู่หลายคนก็เลยประสานเสียง เพราะลำพังเสียงโทมะคนเดียวคงเอาไม่อยู่แหงๆ

สุขสันต์วันเกิด มาสเตอร์คันดะ!!!!

..............เหมือนเวลานิ่งค้างยังไงยังงั้น.........เพิ่งจะเจอ.........เพิ่งเคยเห็น......เพราะในวันนี้ของเมื่อหลายปีที่ผ่านมา ไม่ค่อยได้รับการอวยพรแบบนี้มาก่อน

คนไร้มนุษยสัมพันธ์เช่นเขา ทำไมถึงได้มีคนมาเห็นเขาสำคัญแบบนั้น...............ถึงจะปฏิเสธคนเหล่านั้น....ถึงจะทำหยาบคาบมาเยอะแล้ว

แต่ทำไม...ถึงไม่เกลียดเขาล่ะ?

ขอบใจ..........

ไม่รู้ว่ายิ้มออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาเคยคิดว่าถ้าเขายิ้มต่อหน้าคนเป็นร้อย วันนั้นคงมีฝนตกเป็นลูกหวานแน่แท้ แต่อย่างไรก็ตาม วันนี้แดดร้อนเปรี้ยงๆ แถมฝนคงไม่ตก นอกจากจะเป็นอินโนเซนต์รุ่นใหม่ อิมพอร์ตมาจากพระเจ้า ผู้มีจินตนาการไร้ขีดจำกัด และสามารถสรรสร้างอินโนเซนต์ประหลาดๆได้

ความคิดเรื่องอินโนเซนต์รุ่นใหม่จบลง เมื่อชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียววิ่งเหมือนไอ้บ้าจากโรงพยาบาลบ้าที่ไหน เขาคนนั้นเขาจู่โจม หมายจะกอดคอเพื่อนรัก แต่น่าเสียดายที่เจ้าตัวรู้ทัน ปัดมือออกไปเสียก่อน เส้นเกศาสีส้มประหลาดและผ้าปิดตาสีนิล โดดเด่นเห็นแต่ไกลคล้ายหลังคาบ้านทาสีฉูดฉาด ราวี่ บุ๊คแมน เป็นชื่อของร่างสูง แล้วไอ้เพื่อนบ้านี่ ก็คือคนแรกที่ประกาศกร้าวถึงความไม่กลัว มุเก็น ดาบคู่ใจที่คันดะภาคภูมิใจให้ทดสอบโดยบริการสับแหลก สับเละ ร่างนั้นหัวเราะร่า ก่อนจะยื่นกล่องสีขาวให้เขา

แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะยู ขอให้มีความสุขมากๆล่ะ

ให้ตายสิ...พวกนายนี่เพี้ยนจริงๆ ยืนขวางคนมากินข้าวรู้มั้ย...

เอ่ยด่ากลบเขิน ทั้งที่จริงๆแล้วดีใจมากจนไม่รู้จะแสดงออกยังไง ราวี่หัวเราะ แล้วมองหน่วยค้นหาที่ยืนเรียงหน้ากระดานปานลูกเสือ เนตรนารี คันดะค่อยๆขนกล่องของขวัญ แล้วเดินไปยังห้อง โดยมีราวี่ช่วยถือของ

นายมองหาอะไรเหรอ?

ราวี่ถามขึ้น เพราะเขาสังเกตมาว่า คันดะเหมือนจะมองหาอะไรบางอย่าง ชายหนุ่มส่ายหัว ก่อนที่ยกของขวัญทั้งหลายวางลนบนโต๊ะ

เปล่า........

พูดแบบขอไปที จริงๆแล้วไม่รู้ว่ามองหาอะไร ราวี่เห็นรูปที่วางบนโต๊ะก็เกิดสนใจขึ้นมา เขาหยิบมันขึ้นแล้วก็เอ่ยถาม

รูปสวยดีนี่ ใครเอาให้เหรอ?

รินารี่.... คันดะบอก ยัยนั่นเอาให้ตั้งแต่เช้าแล้ว

เหรอ.... ราวี่หัวเราะ ทะนุถนอมดีจริงๆ ห้องรกขนาดนี้ แต่รูปกลับวางไว้ซะดิบดีเลย

หุบปาก! หนังสือลอยหวือติดหน้าชายหนุ่มผมสีส้ม

อูยย แซวหน่อยก็ไม่ได้ เขาค่อยๆหยิบหนังสือขึ้นมาเพราะมันคือของมีค่าสำหรับบุ๊คแมน ว่าแต่....ท่าทางเหมือนนายชอบรินารี่นะ ท่าทางยอมเขาไปซะทุกเรื่อง แถมไม่ค่อยดุด่าเลยนี่นา

ได้ทีขี่แพะตัวเบ้อเริ่มไล่ คราวนี้ชาวหนุ่มก็เลยเกาหัวแกรกๆ ให้ตายสิ มันคิดเองไม่ได้รึไงวะ!

เหตุผลนั้นแกก็รู้นี่ ถามฉันทำไม

ราวี่กรอกตาอย่างรู้ทัน แน่ล่ะ เหตุผลนี้มันชัดอยู่แล้ว เขาไม่โง่พอที่จะตั้งสมมุติฐานมั่วๆหรอก มันต้องมีพื้นความจริง

หืม?

อะไรเหรอยู?

เหมือนมีคนมา

ประตูเปิดออก ทว่ากลับไร้คนที่ยืนอยู่หน้าประตู

ไม่เห็นมีเลย ราวี่ที่เดินไปเปิดประตูเลิกคิ้ว ก่อนที่จะเขี่ยกระดาษห่อของขวัญ

เหรอ?

เหอๆๆ นายนี่เด็กชะมัด รีบเปิดของขวัญเชียวนะนั่น

ไม่ใช่โว้ยยยย ฉันไม่ชอบให้มันรกรุงรัง ก็เลยเปิดๆมันไปซะ เกะกะเปล่าๆ

ฮ่ะๆๆ ยังไงก็มีงานเลี้ยงที่ห้องทำงานโคมุอิล่ะ พอดีฉันรู้ว่านายไม่ชอบการใหญ่ๆๆ เลยแอบจัดที่ห้องน้ำ รีบไปนะ ทุกคนรออยู่

เรอะ!

จะไม่ยิ้มหน่อยเหรอ?

ราวี่แซว คันดะก็เลยปากล่องกระดาษใส่ แต่เจ้ากระต่ายฝีเท้าเร็วก็เผ่นหนีทัน ประตูปิดดังปัง ก่อนที่มันจะหายแว๊บปานแสง

ไอ้บ้านั่น........

......

....

.................ถึงจะบอกว่าไม่ชอบก็เหอะ.......แต่เวลาที่มีทุกคนอยู่ข้างๆ เวลาที่พวกเขาเห็นเขาในสายตา มันก็รู้สึกสุขยังไงก็ไม่รู้........

............ยินดีต้อนรับกลับบ้าน...........คำๆนี้ สั้นๆแต่ได้ใจความ......แล้วก็รู้สึกดี........

.............นี่เขากลายเป็นคนแคร์คนอื่นไปแล้วเหรอ? กลายเป็นคนโหยหาความอบอุ่นอยู่เหรอ?........

ทุกคนรออยู่...งั้นเหรอ.......

.............รอยยิ้ม.....ปรากฏบนใบหน้า.............................

+เวลาเย็น วันที่ 6 มิถุนายน 18XX+

ปาร์ตี้เป็นไปอย่างเรียบง่าย เจ้าภาพที่สวมชุดเอ็กโซซิสท์เต็มยศมองงานที่จริงๆมิได้เป็นผู้จัดขึ้น อาหารญี่ปุ่นส่งกลิ่นหอมหวน พร้อมทั้งคนในงานซึ่งเป็นคนในแผนกวิทยาศาสตร์ที่รู้จัก รินารี่ ราวี่ รวมถึงโทมะด้วย เนตรสีนิลมีประกายที่สองสว่างสดใจ อย่างที่หาดูได้ยากยิ่ง

..........แต่กระนั้น......กลับรู้สึกโหยหาบางอย่าง...........

หาอะไรอยู่เหรอจ๊ะ?

รินารี่สวมชุดเอ็กโซซิสท์เอ่ยถาม ชายหนุ่มยักไหล่ แล้วปฎิเสธไป

เปล่า....

งั้นก็มาฉลองนะจ๊ะ เจรี่ซังทำเค้กให้เธอด้วยล่ะ

เนตรสะท้อนเค้กก้อนโตบนโต๊ะ จริงอยู่ที่เขาเกลียดของหวาน แต่ในค่ำคืนนี้กลับรู้สึกว่ามันไม่น่ารังเกียจ....

เค้กช็อกโกแล็ตอุดมไปด้วยผงกาแฟที่ผสมในเนื้อขนม รวมทั้งช็อกโกแล็ตเต็มเปี่ยม เป็นการให้เกียรติ์เจ้าของวันเกิดที่เกลียดของหวานเป็นที่สุดกระมัง ราวี่ที่อยู่ข้างๆดันให้ชายหนุ่มเดินไปยังที่ตรงนั้น

อธิษฐานเลยสิ.....

เอ่อ..

นานๆทีก็หลุดเก๊กสักวินาทีคงไม่เลวหรอก........

แสงเทียนดับลงทั้งสิบเก้าเล่ม พร้อมด้วยใบหน้าฉาบรอยยิ้มที่เจือความเศร้าเล็กน้อย

+เวลาสี่ทุ่มสามสิบนาที+

ฉลองกันนานไปสักนิด คันดะเหนื่อยล้าจนขอตัวไปนอนก่อน พูดให้ถูกคือไประงับสติอารมณ์ งานนี้โคมุอิบังคับให้กินเหล้าสาเกไปหลายจอก ก็เลยเมาค้าง แถมยังสามารถให้คำตอบตัวเองได้ว่า รออะไรอยู่

............เจ้าถั่วงอก...อยู่ที่ไหนกันนะ...........

เวลาของวันเกิดอันสำคัญกำลังจากหมดไป ชายหนุ่มค่อยๆหลับตาลงทั้งที่สวมชุดครบองค์อยู่ ภาพกล่องของขวัญหลายกล่องที่กองพะเนินข้างเตียงค่อยๆมืดลง....

.............ของขวัญที่ได้รับ เข้าใจว่า...คนให้นั้น ให้ด้วยใจจริง.

..........แต่บางที...เขาเห็นแก่ตัวไปหรือเปล่า......

...........สิ่งของ ทรัพย์สินเหล่านั้น.....มันมิใช่ของขวัญที่ทรงคุณค่า........ไปมากกว่าความรู้สึกที่ดีที่มีต่อกัน.....

...........ในตอนนี้ เขาเองอาจเห็นแก่ตัว....ที่อยากได้...บางสิ่งที่มีค่าอย่างยิ่ง แต่มันอาจจะยากเกินไขว่คว้า.......

.........เพิ่งรู้ตัวว่า....เขาอยากได้ ความรัก จากอเลน..เจ้าถั่วงอกน้อยที่เขาหลงรักมานาน

.......................เพิ่งเข้าใจ............เมื่อเขามิได้เห็นใบหน้านั้นในงาน.........เขาโหยหาแววตาคู่นั้นเสมอ..........

...............แต่ทุกครั้งที่พยายามจะแสดงออก มันก็ล้มเหลวทุกครา............

.............................คันดะ...........................................................

ราวกับนิมิต เสียงหวานที่ดังข้างหู เนตรนิลกาฬลืมขึ้น แม้จะเข้าใจว่าเป็นเพียงภาพฝันเท่านั้น...........

...............แต่ตอนนี้........ไม่ใช่อย่างที่คิด......อเลน เจ้าถั่วงอก.....กำลังนั่งอยู่ข้างๆ........

เจ้าถั่วงอก......มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?.......

ก็คันดะไม่ยอมเปิดประตู ผมก็เลยปีนมาจากหน้าต่างไง...... อเลนเอ่ยด้วยความใสซื่อ ขอโทษนะครับที่ผมไม่ได้ไปงานน่ะ....

............แค่ขอโทษอย่างนั้นเหรอ?.............

หวา~!

ร่างบางถูกดึงเข้ามาประชิดชายหนุ่ม ก่อนที่เรี่ยวแรงมากมายนั้นได้ทำให้ร่างบางอยู่ใต้ร่างที่คร่อมตนด้วยใบหน้าโมโหกรุ่น

ขอโทษแล้วมันหายโกรธเรอะ!

ผม......

อเลนก็เลยพูดไม่ออก พยายามสลัดตัวเองให้หลุดจากสภาพนี้

นายทำให้ฉันรอนานแค่ไหน ห๊า!!!!!

.

.

.

จู่ๆอเลนก็ยิ้มบางๆ จนคนมองเริ่มโกรธจัด

นี่..คันดะครับ...ผมสำคัญถึงขนาดต้องรอเลยเหรอ?... อเลนว่า ถ้ารินารี่ไม่มา คันดะก็คงโกรธด้วยสินะครับ อ๊ะ...แต่ในกรณีของผมเพราะผมนิสัยไม่ดี ไม่เอาของขวัญให้สินะครับ....

อะไร? นายพูดเรื่องอะไร

หัวข้อสนทนาของร่างบางมันดูพิลึก อเลนมองตาปริบๆ เหมือนไม่เข้าใจว่าคันดะจะดูอึ้งๆไป

ก็..คันดะชอบรินารี่ไม่ใช่เหรอครับ?

ชอบ?...บ้าไปแล้ววววว

ใครบอกนาย..........

อ่า..... หวายยยยย ตังหองงง คันดะน่ากลัว!!!

คือว่า..... ไหนๆก็ดันไปปูดเรื่องแบบนี้ก็ช่วยไม่ได้ ผมได้ยินคุณคุยกับราวี่ ก็เลย.......

โรคจิตรึไง ฮึ? แอบฟังชาวบ้านพูดกัน?

ก็นะ แค่ผ่านเฉยๆ

ตอนนั้น ฉันไม่ได้พูดว่า ชอบ แค่บอกให้ไปคิดเอาเอง

แล้วจะให้คิดยังไงล่ะครับ?

อเลนเริ่มสงสัย คันดะก็เลยต้องอธิบาย

ฟังแล้วจำใส่กระโหลกเอาไว้...ที่ฉันทำดีต่อยัยนั่น เพราะนั่นเป็นผู้หญิง คนตระกูลฉันสอนให้อ่อนโยนต่อเพศแม่อย่างนั้น ขืนทำรุนแรงไป ก็ไม่ใช่สุภาพบุรุษสิ

เหรอครับ..... อเลนดูจะจ๋อย แต่ก็แอบดีใจ แล้วถ้ากับผมล่ะ? นั่นสินะครับ ผมไม่ใช่ผู้หญิงนี่นา คันดะคงไม่ทำดีหรอก......

จะให้ทำดีด้วยยังไง? ชายหนุ่มเอ่ยเสียงแข็ง ใบหน้าเข้าใกล้จนแทบจะสัมผัสกันแล้ว

อือออ

ข้อหาที่นายเข้าใจผิด คิดมั่ว แถมแอบฟังคนอื่นพูด หนำซ้ำ ปีหน้าต่างห้องคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้า

เนตรนิลกาฬส่องประกายระยิบระยับแปลกนายต้องชดใช้

ด้วยอะไรเหรอครับ?

ชายหนุ่มมองหน้าเด็กหนุ่ม ก่อนที่ชี้ที่ร่างของเจ้าถั่วงอก

เอ๋? ริบบิ้นเหรอครับ?

อ๊ากกกกกกกกก เซ่อจริงจริ๊งงงงงงงงงงง คันดะก็เลยผงะเข้าให้

ไม่ใช่!!

แล้วอะไรล่ะ

นางยังไง.... คันดะกล่าว นายนั่นแหละ ต้องเป็นของขวัญให้ฉัน

เอ๋? อย่าบอกนะว่าคันดะเป็นมนุษย์กินคนอ่ะ

อเลนเริ่มตัวสั่น คันดะด้วยความยัวะ ก็เลยงับใบหูเจ้าถั่วงอกเบาๆให้เสียวเล่น

ฉันต้องการแค่...........

การรอคอยเวลาที่เหมาะสมมันนานมากแล้ว........ในที่สุดเขาเองก็ต้องตัดสินใจทำมัน...............

คันดะ.........ผมรักคุณนะ..........

.

.

.

เกิดความเงียบขึ้น ชายหนุ่มมองด้วยสายตาแปลกๆ ก่อนที่จะยิ้มออกมา มันเป็นเรื่องเกินคาดจริงๆ

จริงๆแล้วที่มาก็เพราะผมเผลอนอนหลับจนตื่นมาเมื่อกี้ ราวี่เพิ่งบอกว่าวันนี้วันเกิดคันดะ เขาบอกว่าคันดะอยากได้ ผม ผมก็เลยมาหา .....ผมไม่รู้จริงๆว่าจะเอาอะไรให้ด้วยครับ..

ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อ จนคนมองขบขัน

ใช่ ฉันต้องการนาย... เขากระซิบเบาๆ แต่สิ่งที่ต้องการจริงๆ ก็คือ ความรักไง..อเลน........ ฉันเองก็เหมือนกัน.........

รอยยิ้มปรากฏ แขนบางโอบรอบคอของร่างสูง ดึงให้เจ้าผมหางม้าให้ซบลงกับอก ดูราวกับเทพธิดาที่อยู่เคียงข้างเทพบุตรคล้ายรูปวาดบนโต๊ะอย่างบอกไม่ถูก

ผมรู้มาตั้งนานแล้วล่ะ คันดะน่ะ ขาดความอบอุ่นรู้มั้ย?.......

.................

.......

..................นั่นสิ.....ต่อให้เราแข็งแกร่งแค่ไหน...........เราก็ไม่อาจจะหลีกหนีจากการโหยหาความรักได้หรอก...............

.........สุขสันต์วันเกิดนะครับ คันดะ......

.

.

.