~The world~The Rare~The Life with Ishin Kuu~

 กลับมาแล้วครับทุกคน....

และแล้วความอดทนของผมก็จบลงที่เดือนที่ห้าพอดี....ตอนแรกเึคยสัญญากับตัวเองเอาไว้ว่าจะกลับมาอัพเอ็กทีนตอนได้คอมพิวเตอร์ใหม่ รู้สึกมันเป็นสัญญาที่แพงน่าดู = = ตอนนี้เก็บเงินซื้อเกือบได้แล้ว แต่.....ช็อตเงินไปหลายตลบ และถ้าหากได้เห็นธีมของผมแล้วคงรู้นะครับว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม ไม่อยากให้บล๊อกมันชวนสลดหดหู่ แต่ว่า....ความจริงก็คือความจริง

จริงทีเดียว ที่คุณพ่อของผมนั้น สำหรับผมแล้วไม่ค่อยได้สนิทชิดเชื้อ พ่อที่ไม่ได้เลี้ยงดูผม หรือกระทั่งส่งเสียเงินเรียน แต่ว่า....ถึงจะห่างไกลสักแค่ไหนผมก็ยังรักท่าน เพราะท่านได้ให้หลา่ยสิ่งที่ยิ่งใหญ่  ผมรู้ตัวดีว่าเป็นคนใจไม่แข็งพอ แต่หลังจากเดือนมิุถุนายน.... ตั้งแต่เดือนที่ผมอัพเอ็นทรี่ล่าสุึด นี่ก็ห้าเดือนมาแล้ว หลายๆคนคงลืมผมไปแล้ว แต่ผมไม่ลืมทุกคนหรอกนะครับ หลอกตัวเองดีเหมือนกัน ที่ไม่ยอมเข้าเอ็กทีนเพียงเพราะตั้งใจจะเอาคอมให้ได้ ตอนนี้ยังไงผมก็เอาดีทางใช้คอมร้านไปก่อน เรื่องนั้นว่ากันทีหลัง

ตอนนี้....ผมคิดว่านี่คงเป็นการกลับมาอย่างเป็นทางการ พอซักทีสัญญาบ้าๆที่เอาแต่กดขี่ตัวเอง ผมตัดสินใจแล้ว ถึงแม้ตอนนี้ผมจะไม่มี แต่สักวันก็ต้องมี ไม่เห็นจำเป็นต้องทำตัวปลีกวิเวกแบบนี้...

เอ็นทรี่นี้ผมขอเขียนไว้อาลัยแด่คุณพ่อผู้ล่วงลับไปแล้ว....ผมทำใจไว้นานแล้วครับ เพราะคุณพ่อท่านดื่มเหล้าจัดมาแต่ไหนแต่ไร ถึงแม้จะดูโง่ดีนะที่เขียนในเวลาที่คนๆนั้นไม่มีโอกาสได้อ่าน แต่อยากเตือนใจให้ทุกคนที่ได้เข้ามาอ่าน ได้รับรู้...

 Oyaji,.Kore wa Saigo no kotoba....sayonara,Oyasuminasai

.....Eien ni....

 [คุณพ่อครับ นี่คือคำพูดสุดท้าย...ลาก่อน,ราตรีสวัสดิ์นะครับ]

ตลอดกาล....

ตั้งแต่จำความได้ ผมไม่ีเคยได้อยู่ได้รู้จักผู้ชายคนหนึ่ง ที่ใครๆต่างก็บอกผมว่าเขาคือพ่อ คนๆนั้นในความทรงจำเลือนลางตั้งแต่ผมยังเป็นแค่เด็กตัวเล็กๆ เขาอุ้มและยิ้ม จากนั้นจึงปล่อยผมไว้กับคุณปู่และึุ๊คุณย่า เสียงผู้คนมากมายที่เดินสวนทาง ผมในตอนนั้นไม่รู้เลยว่านั่นจะเป็นการจากลาสุดท้าย ก่อนที่ผมจะโตขึ้น และได้เจอเขาอีกครั้งในอีกสิบปีต่อมา

คุณพ่อของผมเป็นคนที่ทะเยอทะยาน ท่านคิดการณ์ไกลไม่เหมือนคนในหมู่บ้่านหลังเขา ท่านคิดว่าจะต้องไปทำงานเมืองนอก เอาเงินมาจุนเจือครอบครัว กระทั่งรู้ตัวอีกที ท่านก็ทิ้งผมให้อยู่กับคุณแม่ จากไปไกลอย่างที่ผมนึกไม่ถึง ผ่านมาไม่กี่ปี ผมก็ต้องร่อนเร่ไปกับคุณแม่ ชีวิตในตอนนั้นผมก็มีแค่คุณแม่ในสายตา....ใช่...คุณพ่อไม่ติดต่อกลับมาหา ผมไม่เข้าใจเลยว่า ความรักของลูกที่มีต่อพ่อเป็นเช่นไร ในเมื่อตัวผมก็เคยมีึุคุณปู่คอยเลี้ยงดู กระทั่งต้องไปอยู่กับคุณแม่ที่ลำปาง

  กระทั่งวันหนึ่งที่ต้องย้ายไปอยู่ที่เชียงใหม่กับคุณย่าและคุณปู่ ผมก็ได้เปลี่ยนไป เกรงกลัวและเกลียดโลกใบนี้ ไม่รู้เป้าหมายในชีวิต ไม่เข้าใจว่าทำไมในวันพ่อหรือวันแม่ถึงมีเราที่เดินอยู่คนเดียว 1ปี 3ปี 5 ปี 8ปี ก็ยังคงเหมือนเดิม ที่ผู้ที่เลี้ยงดูผมยังเป็นปู่กับย่า พวกท่านหัวเก่า....และพยายามปิดกั้นผมมานาน พ่อคือใคร? แม่คือใคร?

 และแล้ววันหนึ่งก็มีผู้ชายคนนั้นเข้ามาในชีวิต ผู้ที่ใครๆต่างบอกผมว่าพ่อ ผมไม่ได้รักท่านมากมาย โทรมาหาก็บางครั้ง และทุกครั้งก็มีเ้สียงร้องไห้ของผู้ชายวัยสามสิบ จากน้ำเสียงอาจเข้าใจยากเสียหน่อย ทำไมกัน...ผู้ชายคนนั้นถึงร้องไห้ ชีวิตในญี่ปุ่นมันแย่เพียงนั้นหรือ? ผมได้แค่คิด แต่ก็ไม่ปริปากบอกอะไร ใครถามว่ารักพ่อไหม ก็ตอบว่ารัก....ทั้งที่จริงๆไม่เข้าใจเลย....รักพ่อ คืออะไรกัน?....

 วันหนึ่งได้ข่าวว่าท่านถูกจับได้ว่าขาดพาสปอร์ต ส่งกลับมาไทย ถึงแม้ผมจะทำตัวเย็นชาแค่ไหน แต่ไม่รู้ทำไม ผู้ชายทีึ่ผมรู้จักแค่ในรูปถ่ายเก่าๆ แค่เสียงในโทรศัพท์ แต่ผมกลับกลั้นน้ำตาไม่ไหวแล้ววิ่งเข้ากอดในวันนั้น...

หลังจากกลับไทย ก็เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ไร้เศษเงิน พ่อเล่าเรื่องมากมายให้ผมฟัง อยู่ญี่ปุ่นมาสิบปีแล้ว จากหนุ่มบ้านนอกการศึกษาแค่ป.6 เขาคนนั้นทำอย่างไรจึงมีชีวิตได้ในโตเกียว...ผมไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าแต่ละคำพูดกลับเป็นแรงบันดาลใจ ให้ผมมีวันนี้ได้

คุณพ่อ....อาจไม่ได้ดีเด่นมากกว่าใคร ผู้ชายที่ร้องไห้เก่งที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาในชีวิต

คุณพ่อ...อาจไม่ได้ดูดีมากกว่าใคร ผู้ชายที่ซุ่มซ่ามกว่าคนไหนที่ผมเคยเห็น

ข้าวของพัง งานชะงัก เงินตราสูญหาย ดื่มเหล้า เมากระจาย.....ไม่มีดีเลยสักอย่าง....

 แต่ทั้งๆที่เก่าเพียงแค่ก่อเรื่อง คนที่บ้านคุณปู่...คุณย่า คุณแม่ที่หย่าขาดไปมีครอบครัวใหม่...เพื่อนบ้าน ญาติสหาย ดูเหมือนไม่มีใครอยากคบหา

แต่ทุกคนก็รัก.....

ผมก็รัก...และคิดถึง ถึงแม้ท่านจะไม่ทำให้ผมมีความสุขเท่าไหร่ แต่คุณพ่อ

คุณพ่อจะยังคงเป็นฮีโร่ในใจ ฮีโร่ผู้ไม่ได้เรื่อง...ฮีโร่ผู้ล้มละลาย.....ฮีโร่....ที่สร้างแรงบันดานใจ...

 คนที่ทำให้ผมรักภาษาญี่ปุ่น ที่ทำให้ผมได้มานั่งเขียนบล๊อก ที่ทำให้ผมกล้าหน้าด้าน ดั้นด้นมากรุงเทพ มาทำงาน มาทำเงิน... มีเพื่อนมากมาย....มีคนเข้าใจ มีอนาคต....

พ่อครับ.....พ่อน่ะขี้โกงรู้ไหม.....พ่อจะรีบจากผมเร็วไปหน่อยไหมครับ? ระดับ4ผมก็สอบผ่านไปแล้ว อีกไม่ไกล..

..อีกไม่กี่ปี....ผมต้องทำให้ได้......

พ่อครับ....พ่อเคยบอกผมว่า พ่ออยากกลับไปเที่ยวญี่ปุ่นอีกสักครั้งใช่ไหม? พ่อครับ....ผมเคยสัญญาว่าถ้าผมมีเงินเมื่อไหร่ เราจะไป....ไปญี่ปุ่น แบกกระเป๋าและถือแผนที่เดินเที่ยว พ่อสอนผมให้เที่ยวโดยใช้แค่เงินกับแผนที่ใช่ไหมครับ?

พ่อครับ พี่อน่ะขี้โกงรู้ไหม....พ่อเอาแต่ดื่มเหล้าทั้งที่ผมห้ามปรามไว้หลายครั้ง ถ้าหากพ่อเลิกเหล้าให้ผมได้ ต่อให้เหนื่อยสักแค่ไหน สักวันผมจะพาพ่อกลับไปเที่ยวเมืองแห่งความฝัน ไปที่นั่น.....ไปอย่างมีเกียรติ...

ผมรู้ว่าเวลาย้อนกลับมาไม่ได้ หนล่าสุดเรายังคุยกันด้วยภาษาญี่ปุ่นกันยาวจนสนุก....ตอนนี้ผมไม่มีคนจะคุยด้วยแล้ว ผมคิดถึง น้ำเสียงเมาๆของคุณพ่อที่เอ่ยถามว่า ภาษาเป็นไงบ้างแล้วลูก พัฒนาขึ้นไหม? มีเงินใช้หรือเปล่า?

ผมรู้ดีว่าพ่อช่วยอะไรผมไม่ได้นอกจากกำลังใจ...แต่พ่อรู้ไหมครับ? ว่าผมดีใจที่ได้เป็นลูกของพ่อ

จากนี้ไป...อย่าห่วงผมนะ ผมสบายดี  อย่าห่วงผมเลย....

พ่อครับ แต่ถึงพ่อจะขี้โกงไปหน่อยที่จากผมเร็วเกินไป....พ่อเพิ่งจะ40กว่าๆเองนะครับ....แต่เอาเถอะ ก็ดีแล้ว....พ่อจะได้ไม่เจอโลกอันโหดร้าย....ใบหน้าของคุณพ่อที่ผมชอบที่สุด คือใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม....นะครับ....

ดังนั้น....หลัีบให้สบายนะครับ ขอให้ฝันดี.....ตลอดไป....

ตัวผมจะมีชีวิตอยู่ต่อไป จะพยายามในส่วนของคุณพ่อ จะดูแลครอบครัวให้ดี....

ราตรีสวัสดิ์นะครับ...

+++++++++

รู้ตัวอีกที....น้ำตามันก็พาลจะไหล ผมคิดว่าคงติดนิสัยเจ้า้น้ำตาจากคุณพ่อมาเสียแล้ว พูดไปก็ขำดีนะ เพราะพ่อนี่เป็นคนซุ่มซ่ามอย่างเหลือเชื่อ(จริงๆนะ) ข้าวของพังไม่เว้นแต่ละวัน ก็คิดอยู่....ไม่แปลกถ้าคุณแม่จะบอกเลิก.....(เหนื่อยใจจริงๆ) มือถือเครื่องแรกคุณพ่อก็ทำมันแลนดิ้งจากประตูรถบรรทุกลงพื้น2เมตรอย่างสวยงาม = =พัง.... แว่นตาก็หักไปหลายหน ได้ข่าวว่าที่บ้านบ่นมา พ่อน่ะชอบทำแว่นหักมาแต่สมัยเด็กประถมแล้วล่ะ

ยังงงไม่หายว่าคุณพ่อท่านอยู่ในโตเกียวโดยขาดวีซ่าได้ยังไงถึง10ปี ผมถึงได้ยกย่องให้เป็นฮีโร่ในใจ ก็ไม่แปลกหรอกครับว่าจขบ.จะบ้าบิ่นติดเชื้อมาจากใคร...รู้มาคร่าวๆว่้าเคยทำงานเป็นพวกพนักงานขับรถแบ็กโฮว์ ลอดใต้อุโมงค์ ซ่อมสายไฟฟ้า ดูแลการก่อสร้าง ทำไปเสียทุกอย่างจนผมทึ่ง พ่อบอกว่าจริงๆส่งเงินมาให้ที่บ้านเยอะแยะ แต่โดนปู่กับย่าปกปิดทรัพย์สิน เอาเป็นว่าใครไม่เชื่อแต่ผมเชื่อนะครับ เพราะเงินเดือนที่โน่นมันก็ไม่ใช่ถูกๆซะด้วย

ว่าไปก็ทึ่งอีก ช่วงหลัีงๆพ่อเริ่มเผยเรื่่องของตัวเองให้ลูกฟัง ผมก็พลอยเชื่อไปด้วยว่าถ้าหากไม่เป็นจริง ก็คงโม้ไม่ออก พ่อไม่ไ่ด้ชอบดูหนัง แต่เลือกจะใช้ชีิวิตกับความจริงมากกว่า เคยคบกับยากูซ่า ดื่มเหล้าสูบบุหรี่จัด ปาจิงโกะเอย เคยซื้อรถสปอร์ตมาขับก็เคย...รู้สึก...ถ้าพ่อไมไ่ด้เมาตอนเล่า ดูเหมือนจะแอบมีลูกสาวที่โน่นอีก.... เล่นคาซิโนจนล้มละลายก็เคยมา่แล้ว (โอ้...พ่อผม =__=...) กร้านประสบการณ์แต่เสียดายที่กลับมาในสภาพแบบนั้น แต่ก็ดีใจนะครับ อย่างน้อยผมก็เคยได้อยู่กับคุณพ่อ..

อ่อ เรื่องความซุ่มซ่ามนั่นก็ด้วย คิดแล้วมันก็เซ็ง บางวันเอารถไปล้มข้างทาง เดี๋ยวตกเก้าอี้ เดี๋ยวเป็นโน่นเป็นนี่ประจำ เคยเจอหนักสุดคือหัวแตก เอ่อ....หนักศีรษะมันเหวอะออกมาแล้วผมต้องทำแผล =A= หน้าถอดสี...ไม่ไหว..พ่อทนมาได้ยังไงจนถึงทุกวันนี้กันนะครับ

 เอาล่ะ บางทีก็มองโลกในแง่ดีเข้าไว้ ท่านจะได้สบาย จะไม่ต้องทนทุกข์กับโลกโหดร้ายแบบนี้ โลกเดี๋ยวนี้มันไม่น่าอยู่เท่าไหร่หรอกครับ ดังนั้น อย่าห่วงผมเลย...ผมสบายดีครับพ่อ

------------------------

บ่นมาก็เยอะแล้ว พรุ่งนี้กะจะไปเชียงใหม่เลย ยังไงก็ฝากความคิดถึงแด่เพื่อนๆทุกคน ผมตัดสินใจแล้วว่าจะเล่นบล๊อกเหมือนเดิม และคงจะซื้อคอมมือสองแล้วล่ะ ไม่ไหว....ถ้าเก็บต่อไปคงไม่ทันการณ์

ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับ และพบกันใหม่ ^ ^

edit @ 16 Nov 2009 22:46:23 by Ishin_Kuu+Rare is mind+

edit @ 16 Nov 2009 23:22:12 by Ishin_Kuu+Rare is mind+

อันที่จริงใครๆก็รู้ว่าบล๊อกนี้มักจะร้าง เป็นประจำ พอดีว่าได้มาสิงสถิต์อยู่บ้านพี่แก้มเลยได้อนิงสงค์มาเล่นคอมเน็ตแรงๆสักครั้ง ก็เลยมาอัพเลวๆครับผม

ที่หายหน้าไปนานเพราะว่าที่บ้านเกิดไม่มีเน็ต ต้องอาัศัยร้านเน็ต มันเป็นความทุกข์อย่างหนึ่งของโอตาคุเลยนะครับนั่น ร้านเน็ตอยู่ห่างจากบ้านร่วมเกือบ5กิโลเมตร จะทำอะไรก็ใช้้มอเตอร์ไซต์ที่ต้องขออนุญาตท่านปู่ท่านย่ามา 

แรกๆผมตั้งใจที่จะเรียนม.รามผ่านอินเตอร์เน็ต แต่ในเมื่ออยู่บ้านแล้วไม่มีความสุข เข้าใจอารมณ์คนแก่น่ะฮะ เป็นพวกบ่นแบบเพ้อบ่นโน่นนี่ไม่เข้าหูตลอดเวลาแล้วก็อ้างว่าไม่มีเงิน เพื่อให้เราเลิกล้มความตั้งใจ แต่อย่าลืมไปว่ายังไงก็เป็นหลานคนหนึ่ง ผมจึงตัดสินใจที่จะมาเรียนกรุงโดยคิดจะทำงานเรียนเอง

ผมรู้ว่ามันไม่ง่าย แต่ก็มีคนมากมายที่ประสบความสำเร็จมาแล้ว

ตอนนั้นเองผมรู้ว่าจะต้องมาลำบากที่นี่แน่นอน ตัดสินใจขายคอมที่เป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของผมที่่มีราคาและได้เงินมา5000ก็เลยแบ่งเป็นสองส่วน เอาไว้ลงทะเบียนกับจ่ายค่าหอพัก ตอนก่อนลงกรุงมาสมัครก็เ็ก็บเงินไว้ตั้งแต่มกราถึงพฤษภา (ค่าขนมเสือ...กระซิกๆ)ได้มา2000 เอาไว้ใช้จ่ายน่ะฮะ

 หลังจากนั้นก็มาอยู่กรุงสักระยะโดยได้รับการดูแลจากพี่อิ๊ฟ(Naomi)แล้วก็พี่แก้ม(shakure)  เลยไม่มีปัญหาเรื่องที่พัก ขอบคุณจริงๆนะครับที่ให้ผมอยู่อาศัยและเกาะกินไปวันๆ ทำให้ผมไม่อดตาย 555+ หลังจากรีบอร์นอนลี่2ก็กลับบ้านไป

ตอนนี้กลับมาแล้วครับ กลับมาหาหอพักแล้วก็งาน จริงๆค่าหอมันเกินกว่า2500ไปแล้ว แต่ที่บ้านโทรบอกมาว่าเงินที่เราทำงานพิเศษให้อบต.ยังเหลือ ก็เลยโชคดีไป ที่บ้านส่งเงินมาให้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้คัดค้านแ้ล้วด่าว่าเพราะเราอยากไปก็ช่วยไม่ได้ - - ที่จริงไม่ได้อยากดื้อด้านอะไร แต่ถ้าหากผมไม่ทำแบบนี้ อนาคตก็คงไม่พ้นคนไม่มีงานทำเป็นแน่ ผมรู้ตัวว่าตนเองทำความเดือดร้อนให้ที่บ้าน แค่การเกิดมาก็ลำบากพ่อกับแม่จนต้องแยกทางกันอยู่แ้ล้ว 

ผมรู้ดีว่าคนเราถ้าหากไม่ทนความลำบากในตอนนี้ ก็ไม่มีวันจะพบเจอความสุขในอนาคตได้หรอกครับ และแน่นอน มีหลายครั้งที่ท้อแท้จนไปบ่นกับเพื่อนในเอ็ม ที่จริงไม่ได้จงใจให้ทำตัวน่าสงสารหรอก มันก็แค่การบอกเล่าไ่ม่ใช่การโน้มน้าวให้ได้รับความสงสารจากใคร ถ้าหากเพื่อนๆเข้าใจก็ดีแล้ว

ผมเพิ่งรู้ตัวว่างี่เง่ามากตอนม.ปลาย ทำให้เพื่อนๆมากมายพาลรังเกียจ กระทั่งรวมไปถึงใครบางคนที่ทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น ตอนนี้ผมอายุ18ปีแล้ว แต่ก็ยังไม่มั่นใจว่าจะโตเป็นผู้ใหญ่มากไหม แต่ผมจะไม่เครียดในสิ่งที่เรียกว่า "ภาพลวงตา" เพราะยิ่งโตก็ีรู้สึกว่ามัน "งี่เง่า" ความจริงก็ึคือความจริง ใช่ไหมครับ?

 ดังนั้นใครจะเป็นยัีงไงก็ช่าง...เรารักของเราก็เพียงพอแล้ว...

 พอเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่ หลายคนก็มักจะมองโลกแตกต่างจากครั้งที่ยังเป็นเด็กวัยรุ่นอยู่ ผมเองก็อาจเป็นอย่างนั้น แต่ผมจะไม่มีวันลืมเพื่อนพ้องของผม ตอนนี้ไม่มีคอมใช้แล้ว คงไม่ได้ปั่นฟิคอีกนาน รู้สึกเหมือนขาดบางสิ่งไป แต่ก็ได้บางสิ่งทดแทนนั่นคือเวลาของการพิสูจน์ตัวเองว่าจะต้องใช้ชีวิตในฐานะคนทำงานแล้วเรียนควบให้รับรสความลำบากกว่าที่เป็นมา ไม่ใช่เด็กไร้พ่อแม่แล้วฟูมฟายว่าตนลำบาก

ผมว่ามันคือการพิสูจน์ถึงค่าของมนุษย์อย่างหนึ่ง เพราะผมถูกคนมากมายไม่เว้นญาติพี่น้องว่าการเกิดมาของผมมันรกโลกสักแค่ไหน ต่อให้มีผลการเรียนที่ดีสักเพียงไร พวกเขาตัดสินคุณค่าของคนที่ผลของงาน ซึ่งก็คือการมีชีวิตและหายใจในขณะที่มีเงิน   ไ่ม่ทำงานแล้วได้เงินก็็ไม่ใช่คน - - แบบนั้นแหละวิถีของคนที่บ้านผม ดังนั้นการมาที่นี่ถือว่าเป็นจุดเปลี่ยนของผม และจะนำไปสู่ความสำเร็จหรือความล้มเหลวได้ทุกเมื่อ

เขาประณามว่าผมไร้่ค่าเพราะผมที่ยังเป็นเด็ก หาเงินไม่ได้  ก็ไม่มีคุณค่าอะไร มีแต่กินอยู่ ทำให้ลำบากใจเปล่าๆ เพราะแบบนี้แหละ ผมจะพิสูจน์ให้เห็นว่าผมไม่ได้ไร้ประโยชน์ ตอนนี้คุณได้ทิ้งชีวิตให้คนกำหนดคือผม ให้ผมได้เดินทางด้วยตัวเอง ไม่มีอะไรไปมากกว่าการบอกลาและให้เงินติดตัวมาน้อยนิด ไม่มีการไปส่งที่สถานีขนส่ง ไม่มีการจ่ายเงินค่าตั๋วรถให้.. บอกแค่ว่า มีเงิน มีฐานะแล้วค่อยเหยียบเข้าบ้านก็แล้วกัน

แต่ก็ช่างมันเถอะ..แค่นี้มันไม่ได้ทำให้ผมอยากร้องไห้...ลาที แ้ล้วพบกันใหม่เมื่อผมมี"เงิน"

 แต่ไหนแต่ไร ผมก็ถูกสอนให้เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว คนคนด้วยธุรกิจ อยู่้ด้วยการผูกพันธ์และมีผลประโยชน์ร่วมกันอย่างเสมอ จงเห็นแก่ตัว จงให้คนอื่นเสียเงินเพื่อให้เรามีความสุข ผมไม่ได้อยากเป็นคนพรรค์นั้น แต่หลายครั้งที่เพื่อนผมได้กระทำเช่นนั้น แต่ผมสัญญา ผมจะไม่ลืมบุญคุณและจะตอบแทนทีหลัง เพราะไม่อยากติดหนี้บุญคุณใคร

และสำคัญที่สุด เพราะผม อยากเป็นเพื่อน....ไม่ได้อยากได้ผลประโยชน์กับใคร

ผมจะซื้อมิตรภาพคน ด้วยมิตรภาพที่บริสุทธิ์ใจของผม หาใช่เงินทอง...

 แต่ถึงที่บ้านจะสอนให้ผมเป็นคนตระหนี่และโลภมากเท่าไหร่ ผมก็รู้สึกไม่เป็นแบบนั้น  มนุษย์หลานคนตัดสินเงินคือพระเจ้า แต่ผมคิดว่าเงินไม่ใช่พระเจ้า เพราะพระเจ้าไม่ได้สรรสร้างเงิน

ใช่...เงินสำคัญกับคนเรามากมายไม่มีเงินก็อยู่ไม่ได้ แต่อย่าได้ไหม? อย่าได้เห็นเงินสำคัญกว่าชีวิตคน

 สิ่งที่ท่านทำกับผมมันเจ็บปวด ที่ท่านบอกว่าไม่มีเงินส่งเสียผมเรียนขอแค่พันสองพันก็ไม่ให้...แต่กลับมีเงินซื้อจานดาวเทียมหลายพัน รวมไปถึงตู้เย็นเครื่องที่3ของบ้าน ก็อยากจะรู้นะว่าเงินมันสำคัญกว่าอนาคตของหลานแท้ๆ...

 แค่ผมคิดว่ามันเรื่องเล็ก ถ้าเทียบกับความทุกข์ของเพื่อนผม เมื่อวานนั่งคุยกัน เํํธอบอกว่า..แม่ของเํธอก็คล้ายแม่ของผมเพียงแต่...แม่ของเธอที่เํธอเฝ้าขอเงินเพื่อมาเรียนราม แต่แม่กลับบอกว่า "แม่ไม่มีเงิน"

แต่เมื่อวาน..แม่เพิ่งซื้อรถเก๋งมาขับ...

มันเปลี่ยนไปแล้วเหรอ? สังคมที่เห็นคุณค่าของมนุษย์ พ่อแม่ที่รักลูกกว่าสิ่งใด นี่เหรอ? ผู้ปกครอง พ่อแม่? มีเด็กมากมายที่ลำบากเดือดร้อน เสียใจเพราะไอ้สิ่งที่เรียกว่า "เงิน"

สรุปแล้ว เงินคือพระเจ้า? จริงๆใช่ไหมครับ?

 ในทางตรงกันข้าม ผมมีเพื่อนในกลุ่ม หรือพูดให้ถูกคือรุ่นน้อง เํธอป่วยเรื้อรังมาตั้งแต่เป็นเด็ก แต่ฐานะที่บ้านร่ำรวย เธอได้บอกผมไว้ว่า เงินน่ะสำคัญ แต่มันซื้อชีวิตคนไม่ได้ เธอกลัวการผ่าตัดครั้งต่อไป...เพราะกลัว..

กลัวจะไม่มีชีวิตเพื่อลืมตาแล้วกลับมาใช้ชีวิตกับเพื่อนพ้องอีกเป็นครั้งที่่สอง....

หลายครั้งทีเ่ธอผู้แสนเข้มแข็ง ผู้ที่ต่อสู้ักับโรคร้ายมาตลอดทั้งชีวิต เธอผู้ซึ่งกินยาวันละร่วมครึ่งร้อยเม็ด เธอถึงกลับร้องไห้ออกมาต่อหน้าผม เธอบอกเพียงว่าอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไป ถึงเธอจะมีเงินรักษา มีเงินเลี้ยงดูจากพ่อแม่ตลอดทั้งชีวิต

แต่เธอกลับไม่สามารถใช้มันซื้อสุึขภาพดีถาวรของเธอได้

 ผมมีเพื่อนคนหนึ่ง เป็นเพื่อนทางเน็ตที่ให้กำลังใจผมตอนที่ผมตกต่ำตอนม.ต้น และคนๆนั้นก็จากผมไป เขาได้ทิ้งข้อความฝากเอาไว้ เขาบอกข้อความประมาณว่า

 "จงใช้ชีวิตเผื่อคนที่ไม่มีโอกาสใช้ทีนะ"

เพื่อนป่วยตั้งแต่เป็นเด็ก ชีวิตของเขาวนเวียนในโรงพยาบาลมาแต่เล็ก บ้านร่ำรวย ได้ไปอยู่ต่างประเทศ แต่ก็ป่วยกระเสาะกระแสะ เขาได้สอนผมหลายอย่าง อย่างเช่นการต่อสู้กับชีวิตตนเอง คนเราน่ะมีความทุกข์ไม่เหมือนกัน แต่ก็น่าขำที่มันเป็นความทุกข์ที่เรียกว่า "เงิน"

 ต้องขอบคุณใครสักคนที่อ่านเอ็นทรี่นี่ แล้วนำไปพิจารณา

"เงิน" กับ "ชีิวิต" คุณคิดว่าอะไรสำคัญกว่ากัน?

 ---------------------------------------------------------------------------------------------

 เดี๋ยวไว้ไปร้านเน็ตแรงๆ อาจจะถ่อสังขารมาอัพบล็อกนะครับ เพิ่งรู้ว่าใช้บีจีตัวกินไฟ(หัวทองทั้งก๊ง นี่คัดมาแค่ห้าคนนะครับนั่น555+)

ไว้เจอกันใหม่ เมื่อเน็ตแรงและมีคอม บ๊ายบาย 

edit @ 4 Jun 2009 13:43:49 by kuga[โหมดบ้าD Uke ไม่ได้ตาฝาดครับ บ้าดีเกะจริงๆ]

เป็นพวกขี้เกียจอัพบล๊อกน่ะครับ เมื่อวาน.. 13 มีนาคม วันเกิดสควอโล่ซัง ก็เลยมาHBDย้อนหลังรวดเดียวกับ HAppy White Day ซะเลย

 ก็ขอให้คุณฉลามเป็นนักดาบของวาเรีย เก่งๆเทพๆอยู่เสมอ ขอให้เป็นลุกน้องของบอสที่ดีและอาจเป็นผู้นำเมื่อถึเวลา อย่าลืมดีโน่ที่เป็นเพื่อนเก่าร่วมทุกข์(?)ร่วมสุขกันมาด้วยนะ

แล้วก็สุขสันต์วันสีขาวครับ ขอให้วันนี้มีแต่ความรักสีขาวอบอุ่น บริสุทธิ์กันถ้วนหน้าครับ เอ็นทรี่นี้ขอแปะฟิคโชเน็นอัยก็แล้วกันนะครับ ใครไม่เคยอ่านคู่ SD ก็ปิดได้นะครับ (มันคู่แปลก =w=)

edit @ 14 Mar 2009 14:57:25 by kuga[โหมดบ้าD Uke ไม่ได้ตาฝาดครับ บ้าดีเกะจริงๆ]

 ลากสังขารเสื่อมๆตัวเองมาอัพคร้าบ มาแบบลิ้นห้อย เพิ่งสอบไฟนอลไปหมาดๆ(บ้านไหนไฟนอลตอนเดือนกุมภามั่งครับ เหนื่อยยยย)

แต่พอเจอม้าซุ่มซ่ามแล้วหายเหนื่อยเลย กร๊ากกกส์ แปะรูปดีกว่าค้าบบบบบ

buon compleanno (HBD) Dino cavallone

ขอให้ความซุ่มซ่าม ความรั่ว ความบ้า ความน่ารักสถิตในตัวนายนะ ม้าเอ๊ย^ ^ เป็นไปได้ขอให้เคะขึ้น เคะวันเคะคืนอย่างที่คนในคลับอยากให้เป็นกร๊ากกกกส์

 //หลบแม่ยกหลายคนที่รุมสกรัม

 ขอให้มีความสุข เป็นบอสที่ดีนะ ถ้าเป็นไปได้ขอให้มีคนดูแลที่แจ่มกว่าโรมาริโอ้ ใช้คนแก่มันไม่ดีนะโน่ กร๊ากกกส์

//ร่อนจากบอร์ดไป

อา..เกิดหลังวันเกิดผม1วัน เล่นเอาผมเหนื่อยจริงๆ แต่ก็มีความสุข เกิดใกล้กันมันดีจริงๆให้ดิ้นตาย คึหึหึ

edit @ 4 Feb 2009 21:07:24 by kuga[โหมดบ้าD Uke ไม่ได้ตาฝาดครับ บ้าดีเกะจริงๆ]

edit @ 4 Feb 2009 21:10:07 by kuga[โหมดบ้าD Uke ไม่ได้ตาฝาดครับ บ้าดีเกะจริงๆ]